اينهم از نتايج افزايش بي رويه پذيرش داشجو در برخي دانشگاهها

8خصوصيت يك مرد واقعي

ویژگی اول: یک مرد واقعی محکم و قوی است

یک مرد واقعی گریه نمی کند، زاری نمی کند، شکایت از چیزی نمی کند، بیمار نمیشود، و لازم نیست هر بار که عطسه کرد به پزشک مراجعه کند. یک مرد واقعی تصمیم می گیرد و با عواقب و نتایج این تصمیمات روزگار می گذراند. یک مرد واقعی مسئولیت اعمال و حرف های خود را بر عهده می گیرد. یک مرد واقعی، محکم و استوار است. و با سختی های زندگی مقابله می کند. یک مرد واقعی خشن و سرسخت است و از خود احساسات نشان نمی دهد. یک مرد واقعی ستون فقرات خانواده است و نمی تواند از خود ضعف نشان دهد. اگر از عنکبوت می ترسید، مسلماً یک مرد واقعی نیستید.

ویژگی دوم: یک مرد واقعی متمرکز است

یک مرد واقعی تفاوت بین مهم بودن چیزی و مهم نبودن آن را می فهمد. یک مرد واقعی وقت خود را صرف کارهای بیهوده ای که هیچ عایدی برای او ندارند، نمی کند. مطمئناً کارهای زیادی برای تفریح و سرگرمی وجود دارد، اما او باید برای انجام این کارها هم دلیل داشته باشد. یک مرد واقعی خود را روی قدرت، پول و خانواده اش متمرکز میکند. هیچگاه خود را روی سکس متمرکز نمی کند. سکس در نتیجه ی داشتن قدرت، پول و خانواده، خود به خود به سراغش می آید.

ویژگی سوم: یک مرد واقعی، اهمیت خانواده را درک می کند

یک مرد واقعی خانواده اش را قدرتمند نگاه می دارد و به تاریخچه ی خانوادگی خود اهمیت زیادی می دهد. یک مرد واقعی می داند که فرزندانش هدیه ای از جانب خداوند هستند و باید با آنها به خوبی رفتار کند، هرچند هر از گاهی باید برای آنها قوانین و مقرراتی تعیین کند.

ویژگی چهارم: یک مرد واقعی غیبت نمی کند

یک مرد واقعی دهانش را می بندد و اطلاعاتش را درمورد دیگران پیش خود نگاه میدارد. یک مرد واقعی در بحث های هیچ و پوچ شرکت نمی کند و درمورد چیزهایی که از آن اطلاع ندارد و مطمئن نیست حرف نمی زند.

ویژگی پنجم: یک مرد واقعی همیشه سر حرفش هست

هر وقت قولی بدهد، آن را عمل می کند. و اگر بداند که از عهده ی انجام قولی بر نمی آید، هیچوقت حرفش را نمی زند. یک مرد واقعی مردن را به شکستن عهدش ترجیح می دهد. او می داند که حرفش نیز باید به قدرت عملش باشد.

ویژگی ششم: یک مرد واقعی تلاش می کند تا الگو باشد

یک مرد واقعی همیشه به خود و دیگران احترام می گذارد، مگر اینکه مورد بی احترامی قرار گیرد. او الگو و نمونه ای برای پیروان خود و به خصوص فرزندانش است. من هیچوقت کارهایم را به خانه نمی آورم، به همین دلیل فرزندانم من را فقط به عنوان یک پدر میشناسند. شما نیز باید همین کار را بکنید. یک مرد واقعی هیچگاه اجازه نمی دهد که فرزندانش پی به ضعف های او ببرند.

ویژگی هفتم: یک مرد واقعی پول مورد نیازش را خود به دست می آورد

یک مرد واقعی در انتظار صدقات و نیکوکاری های دیگران نمی نشیند. و پول پدرش نیز برای او کفایت نمی کند. او خود در جستجوی روزی خود بر می آید و اگر از پدرانش به او ارثیه ای برسد، به جای هدر دادن آن، ده برابرش می کند.

ویژگی هشتم: یک مرد واقعی زن نما نیست

یک مرد واقعی در گوشهایش گوشواره نمی اندازد و موهایش را بلند نمی کند. روی سینه و شکمش را نمی تراشد. او می داند که به استثنای آرایشگرش، سایر ملزومات و نیازهای بهداشتی او باید توسط یک زن انجام گیرد. یک مرد واقعی باید حداقل سه دست کت و شلوار در کمد داشته باشد و حداقل

سه بار در هفته باید کت و شلوار بپوشد. یک مرد واقعی می داند که چطور باید شيك باشد

شخصيت سازشگر :

کلمات : موافقت آميز
بدن : حالت رقت آميز
درون : احساس بي ارزشي
فرد سازشگر همواره سخنانش در جهت جلب توجه ديگران و خودشيريني است و سعي دارد از هر موضوعي که موجب ناخوشايندي ديگران شود ، معذرت خواهي کند و هرگز مخالفتي نشان ندهد .
بطور کلي او « انسان بله » است . به نحوي صحبت مي کند که گويي قادر نيست براي شخص خود کاري انجام دهد و همواره احتياج دارد تا شخص ديگري کارهاي او را تأييد کند .

* شخصيت سرزنشگر :
کلمات : مخالفت آميز
بدن : وضع ملامت کننده دارد
درون : احساس تنهائي و ناموفقي
سرزنشگر ، ايرادگير و خودکامه و ارباب است . مانند بالا دستها رفتار مي کند و به نظر مي رسد که اينطور مي گويد « اگر تو نبودي ، همه کارها درست بود » احساس سفتي عضلات و اندام ها است . فشار خون هم در حال بالا رفتن است . صدا خشن ،‌گرفته و اغلب زير و بلند است .
براي آنکه سرزنشگري تمام عيار باشيد ، بايد هر چه ممکن است با صداي بلندتر و رفتاري ستمگرانه تر رفتار کنيد . هر کس يا هر جزيي را خوار و پست کنيد .

* شخصيت حسابگر :
کلمات : بيش از اندازه معقول
بدن : حساب مي کند
درون : احساس آسيب پذيري
حسابگر بسيار مرتب و معقول است و اصلاً نشان نمي دهد که احساسات دارد . فردي است آرام ، خونسرد ، آسوده خاطر . او را مي توان با ماشين حسابگر يا کتاب لغت مقايسه کرد . بدنش خشک و سرد و از نظر ديگران بريده است .
صدايش خشک و يکنواخت بوده ، کلماتي که به کار مي برد نيز به نظر انتزاعي مي رسد .
زماني که حسابگر هستيد ، از طولاني ترين کلماتي که ممکن باشد ، استفاده مي کنيد حتي اگر معناي آنها را درست ندانيد . بدين طريق لااقل هوشمند جلوه مي کنيد . اما پس از تمام شدن قسمت اول ، ديگر کسي به حرف هاي شما گوش نخواهد کرد .

* شخصيت گيج :
کلمات : نامربوط
بدن : کج و نابجا
درون : هيچ کس به من توجهي ندارد ،‌هيچ جا جايم نيست .
هر عملي که از يک آدم گيج سر مي زند و هر حرفي که از دهانش خارج مي شود ، با آنچه ديگران مي گويند و کاري که مي کنند نامربوط است . هرگز جوابي به جا نمي دهد . احساس دروني او به افراد مات و مبهوت شباهت دارد . صدايش هم مرتب بالا و پائين مي رود . غالباً با کلماتش نمي خواند و ممکن است بي دليل آهسته وبلند شود . زيرا فکر اين فرد در هيچ جا متمرکز نيست .

*آدم همتراز
در يک آدم همتراز ، نوعي کمال ، رواني گفتار ، سرحالي و سرگشادگي و در مجموع چيزي وجود دارد در حد کمال ، مي توانيد به چنين فردي اعتماد کنيد و مي دانيد که تکليفتان با او چيست ، ضمن آنکه از حضور او احساس لذت مي کنيد چنين وصفي يک وضعيت کمال و آزادي است .
پاسخ آدم همتراز براي همه چيز واقعي است . اگر به کسي بگويد « از شما خوشم مي آيد » صدايش گرم است ، چشمش با شما است . اگر بگويد « واقعاً از دست شما فوق العاده عصباني هستم » صدايش نيز خشن و صورتش خشمگين و گرفته ، پيام يگانه و مستقيم است .
پاسخ آدم همتراز به صورت کلي است نه جزئي . تمام بدن ، اعضاي حسي ، افکار و احساسات همه واکنش نشان مي دهند و اين وضع مثلاً با پاسخ حسابگرانه در تضاد است که هيچ عضوي جز دهان ، حرکتي که آنهم جزئي است ، نشان نمي دهد

 نهــــــــــال آرزو             

              اي نهـــــــــال آرزو، خـــــوش ‌زي کـــــه بار  آورده‌اي    
          غنچــــــه بي‌باد صبا، گــــــل بي ‌بهــــــــار  آورده‌اي
             باغبــــــانان تــــــو را امسال، سال خــــــرمي ‌ست    
          زين همــــايون ميوه، کز هــــــــر شاخسار  آورده‌اي
          شـــاخ و برگت نيکنـــامي، بيخ و بارت سعي و علم
          اين هنـــــــر‌ها، جملـــــــه از آمــــــــــوزگار  آورده‌اي
             خــــرم آن کـــــاو وقت حاصل ارمغاني از تـــــو بــرد    
           برگ دولت، زاد هستي تــــــــوش کــــــــار آورده‌اي 

           ***
             غنچه‌‌اي زين شاخه، ما را زيب دست و دامن است      
         همتي اي خواهـــران، تا فــــرصت کوشـيـدن است
         پستي نسوان ايــــران، جمـــــله از بي‌دانشي‌ست
         مــــــرد يا زن، بــرتـــــــري و رتبت از  دانستن است
          زين چـراغ معرفت کامــــروز  اندر دست مـــــــاست
         شاهـــــراه سعي اقليـــــم سعادت،  روشن است
              بـــــه کـه هـــــــر دختــــــــر بداند قدر علم آموختن      
         تا نگويد کس پســر هوشيار‌ و دختـــــر کودن است

     ***
            زن ز تحصيل هنـــــــــر شد شهره در  هـر کشوري   
          بــــرنکرد از  ما کسي زين خوابِ بيـــــــداري سري
              از چــــه نسوان از حقوق خويشتن بي‌ بهـــــــره‌اند      
          نام اين قـــوم از چـــه، دور افتاده از هــــر دفتـــري
           دامـــن مــــــادر، نخست آموزگـــــار کــــودک است
          طفـــــل دانشور، کجــــــا پـــرورده نادان مــــــادري
          با چنين درمــــــاندگي، از مـــــاه و پروين بگـــذريم
          گــــر که مــــا را باشد از فضل و ادب بال و پــــري 

کلاس چهارم ، رياضي را اصلا دوست نداشتم
مثلا معلم مدام توضيح مي داد که دو خط موازي هيچ وقت به هم نمي رسند
اما من اصلا ياد نمي گرفتم
شايد به همين خاطر بود که دل به تو بستم
و شايد به همين خاطر بود که وقتي در جواب نگاه پر عطشم سکوت تلخي کردي دلم شکست
چون ياد نگرفته بودم که دو خط موازي هيچ وقت به هم نمي رسند ...

هميشه مي گفت : اي دل ار عاشق شوي ديوانه اي
چون خيلي قبولش داشتم اغلب سکوت مي کردم و در دلم حرفشو تاييد
هميشه مي گفت : جنون فقط سهم مجنون بوده و عشق هم فقط براي شيرين
حرفش به نظرم ديوانگي اومد اما شيرين بود ، دوسش داشتم قبولش کردم
هميشه مي گفت : عاقل بيا و عاقل برو مبادا خودتو بسپري دست دلت که واي از اون روز
به عقلم که رجوع کردم ديدم راست مي گه آدم همه کاراش بايد عاقلانه باشه روزي که دل بست شبيه مجنون شده بود که مدام تو گوشم زمزمه مي کرد :
يک آن شد اين عاشق شدن ، دنيا همان يک لحظه بود ...

باز من قفس شدم ، تو پرنده اي هنوز       
من دوباره باختم ، تو برنده اي هنوز
باز هم من و عطش ، ذره ذره سوختم
تو شکوفه کردي و سخت زنده اي هنوز
باز من زدوريت شب به شب گريستم
تو نظاره کردي و واي خنده اي هنوز
اين دل شکسته ام سهم بي کسي نبود
من خداي بيدلي ، صاحب دلي هنوز
بس که بي تاب شد خاطرات تو شکست
مثل قلب و روح من شرحه شرحه اي هنوز
زندگاني مرا تو سراب کرده اي
باز هم مقصري ، بي بهانه اي هنوز
من تمام خويش را وقف صبح کرده ام
باز هم نيامدي ، ماه پاره اي هنوز ...

تو را که مي بينم ياد مهتاب مي افتم و آب ، تو مثل مهتاب زيبايي و من آن آب بي نصيبي که فقط عکس رخ تو در آن افتاده و بين من و تو چقدر فاصله هست ؛
مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب
در دلم هستي و بين من و تو فاصله هاست
تو شايد اولين سيب سرخي باشي که از درخت افتاد ، تو شبيه ناگفته هاي شمسي و تمناهاي دل حافظ ، تو مثل آن ماه زيبايي هستي که چشمم مدام مي بيندش اما مي داند که هيچ وقت به آن نمي رسد . زيبايي زيبا ، زيباتر از ماه شب چهارده ، اصلا ماه پاره ترين تويي که ماه با تو برابري نمي کند ؛
زاخترم نظري سعد در رهست که دوش
ميان ماه و رخ يار من مقابله بود
تو چقدر شبيه لحظه لحظه عمر مجنوني وقتي که جنون نداشت و چقدر دوري از بي تابي هاي دل او
آها ! فهميدم ، تو مثل همان درخت زيبايي هستي که همه محو زيبايي اويند و او بي تفاوت و غرق در غروري زيبا مي خرامد و بالا مي رود و چقدر دل مي شکند وقتي تحسينش مي کنند ؛
قامتش را سرو گفتم سر کشيد از من به خشم 
دوستان از راست مي رنجد نگارم چون کنم
راستي تو همان ماهي قرمزي نيستي که يک بار به خوابم آمدي و درياي خشک وجود مرا سيراب بودن کردي و از آن پس من ماهي درياها شدم و تو درياي بيکران ، همان ماهي کوچکي که دچار آبي درياي بيکران تو شد ؛ نمي دانم خدايا !
مرا درياب که دل دريايي من بي تو مرداب است ... 

 ما رو باش سپردیمش دل و چشمامونو به کی

 اون که به زندگی میگه ، نمایش عروسکی

 با همه می بینمت ، با همه کس به جز خودم

  تقصیرمن چیه که عاشق چشم تو شدم...

این قصه تکراریست...، مثل حرف های هر شب ...

مثل همان بهانه ایی که هر شب برایشان می گریم...
اصلا همه چیز تکراریست این روزا..، مثل خودم ،
مثل آیینه که هر روز فقط یک چهره را به من می نمایاند...
قاب خالی چهره ام ، مو های سفیدی که روزی عاشقانه سیاه بود...
من از تکرار  پی در پی خسته...
من از اشک و آه خسته ..
آه ، من از این زندگی خسته،
حتی خدایان هم دگر سراغی از تنهای این کوچه ها نمی گیرند
این انتظار خسته ، این بار با حسرت خو گرفته ،
نفرین به من که هنوز هم در افسون عشق اولم...
نفرین به این مردمان  که فقط وعده دروغ می دهند ...
نفرین به این مردمان که قلب شکسته ام را آزار می دهند
نفرین به واژه ای که سر آغاز دوست داشتن بود

نفرین به این عشق ها ،

 نفرین به من و این زندگیم ، 

 نفریت به این شهر ها با مردمانش..

یک برنامه‌نویس و یک مهندس در یک مسافرت طولانى هوائى کنار یکدیگر در هواپیما نشسته بودند. برنامه‌نویس رو به مهندس کرد و گفت: مایلى با همدیگر بازى کنیم؟ مهندس که می‌خواست استراحت کند محترمانه عذر خواست و رویش را به طرف پنجره برگرداند و پتو را روى خودش کشید. برنامه‌نویس دوباره گفت: بازى سرگرم‌کننده‌اى است. من از شما یک سوال می‌پرسم و اگر شما جوابش را نمی‌دانستید ۵ دلار به من بدهید. بعد شما از من یک سوال می‌کنید و اگر من جوابش را نمی‌دانستم من ۵ دلار به شما می‌دهم.
مهندس مجدداً معذرت خواست و چشمهایش را روى هم گذاشت تا خوابش ببرد. این بار، برنامه‌نویس پیشنهاد دیگرى داد. گفت: خوب، اگر شما سوال مرا جواب ندادید ۵ دلار بدهید ولى اگر من نتوانستم سوال شما را جواب دهم ٥٠ دلار به شما می‌دهم. این پیشنهاد چرت مهندس را پاره کرد و رضایت داد که با برنامه‌نویس بازى کند.

 برنامه‌نویس نخستین سوال را مطرح کرد: «فاصله زمین تا ماه چقدر است؟» مهندس بدون اینکه کلمه‌اى بر زبان آورد دست در جیبش کرد و ۵ دلار به برنامه‌نویس داد. حالا نوبت خودش بود. مهندس گفت: «آن چیست که وقتى از تپه بالا می‌رود ۳پا دارد و وقتى پائین می‌آید ۴ پا؟» برنامه‌نویس نگاه تعجب آمیزى کرد و سپس به سراغ کامپیوتر قابل حملش رفت و تمام اطلاعات موجود در آن را مورد جستجو قرار داد. آنگاه از طریق مودم بیسیم کامپیوترش به اینترنت وصل شد و اطلاعات موجود در کتابخانه کنگره آمریکا را هم جستجو کرد. باز هم چیز بدرد بخورى پیدا نکرد. سپس براى تمام همکارانش پست الکترونیک فرستاد و سوال را با آنها در میان گذاشت و با یکى دو نفر هم گپ (chat) زد ولى آنها هم نتوانستند کمکى کنند.

 بالاخره بعد از ۳ ساعت، مهندس را از خواب بیدار کرد و ٥٠ دلار به او داد. مهندس مودبانه ٥٠ دلار را گرفت و رویش را برگرداند تا دوباره بخوابد. برنامه‌نویس بعد از کمى مکث، او را تکان داد و گفت: «خوب، جواب سوالت چه بود؟» مهندس دوباره بدون اینکه کلمه‌اى بر زبان آورد دست در جیبش کرد و ۵ دلار به برنامه‌نویس داد و رویش را برگرداند و خوابید ...!!

دو چیز برای نگران شدن وجود دارد:

یا حا لتان خوب است

 یا مریض هستید،    

اگرسالم هستید که دیگر چیزی برای نگران شدن وجود ندارد،

اما اگر مریض هستید دو حالت دارد:

یا خوب می شوید 

 یا می میرید، 

اگر خوب شدید که دلیلی برای ناراحتی باقی نمی ماند.

اما اگر مردید تنها دو حالت دارد:

یا به بهشت می روید یا به جهنم.

اگر به بهشت بروید که دیگر جای نگرانی نیست،

اما اگر به جهنم بروید،سر گرم دست دادن وحال واحوال کردن با دوستان

 قدیمی تان خواهید شد.

آن وقت دیگر برای نگران شدن وقت نخواهید داشت.

پس چرا نگران  باشید؟!

آخرای فصل پاییز یه درخت پیر و تنها

تنها برگی روی شاخش مونده بود میون برگا

یه شبی درخت به برگ گفت کاش میموندی در کنارم

اخه من میون برگا فقط تنها تو رو دارم

وقتی برگ درختو میدید داره از غصه میمیره

با خدارازو نیاز کرد اونو از درخت نگیره

با دلی خورده شکسته گفت نذار از اون جدا شم

ای خدا کاری بکن که تا بهار همین جا باشم

برگ تو خلوت شبونه از دلش با خدا میگفت

غافل از اینکه یه گوشه باد همه حرفاشو میشنفت

باد اومد با خنده ای گفت اخه این حرفا کدومه

با هجوم من رو شاخه عمر هر دوتون تمومه

یه دفعه باد خیلی خشمگین با یه قدرتی فراون

سیلی زد به برگ و شاخه تا بگیره از درخت جون

ولی برگ مثل یه کوهی به درخت چسبید و چسبید

تا که باد رفت پیش بارون بارونم قصه رو فهمید

بارون گفت با رعد و برقم میسوزونمش تا ریشه

تا که آثاری نمونه دیگه از درخت و بیشه

ولی بارونم مثه باد توی این بازی شکست خورد

به جایی رسید که بارون آرزوش این بود که میمرد

برگ نیافتاد و نیافتاد آخه این خواست خدا بود

هر کی زندگیشو باخته دلش از خدا جدا بود

دارند میگذرندثانیه هادقیقه هاساعت هاروزا شبا ماه سال... 

یعنی تا کی ادامه داره نمیدونم ،یادمه یک بار یه نفر بهم گفت که هر آدمی تو زندگیش فقط یه دوران محدودی داره که بقیه زندگیش بر اساس اون دوران طی میشه یعنی به نتیجه اون دوران بستگی داره نمیدونم چرا این حرفش یادم اومد ولی به نظرم زیادم بی راه هم نمیگفت

 اگر چه نیستم اونی که باید باشم ولی تو بزرگتر از اونی هستی که به من خرده بگیری  بهت نیاز دارم تنهام نذار خدا جون

مادر

تقدیم به همه ی مادران عزیز و مادر گل خودم

کاشکی می شد بهت بگم چقدر صداتو دوست دارم

چقدر مثه بچه گی هام لالای هاتو دوست دارم

سادگی ها تو دوست دارم ،خستگی هاتو دوست دارم

چادر نماز و زیر لب خدا خدا تو دوست دارم

کاشکی رو طاقچه دلت آیینه  و شمعدون میشدم

تو دشت ابری چشات یک قطره بارون میشدم

کاشکی میشد یه دشت گل برات لالایی بخونم

یه آسمون نرگس و یاس تو باغ دستات بشونم

بخواب که میخوام تو چشات ستاره ها رو بشمارم

پیشم بمون که تا ابد دنیا رو با تو دوست دارم

دنیا اگه خوب اگه بد با تو برام دیدنیه

باغ گلهای اطلسی با تو برام چیدنیه

مادر بهت بگم چقدر صداتو دوست دارم

مادر تورو دوست دارم

نبض صداتو دوست دارم

مادر جان خیلی دوستت دارم

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت

                                       سرها در گریبان است

                  کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را

                                                         نگه جز پیش پا را دید، نتواند

                                                                که ره تاریک و لغزان است

وگر دست محبت سوی کسی یازی

                                         به اکراه آورد دست از بغل بیرون

                                                                که سرما سخت سوزان است

نفس، کز گرمگاه سینه می آید برون، ابری شود تاریک

                                         چو دیدار ایستد در پیش چشمانت

                                                نفس کاین است، پس دیگر چه داری چشم

                 ز چشم دور یا نزدیک

                                  مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر پیرهن چرکین

هوا بس ناجوانمردانه سرد است...

                       ای دمت گرم و سرت خوش باش

                                سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای

                                   منم من، میهمان هر شبت، لولی وش مغموم

                                                 منم من، سنگ تیپا خورده ی رنجور

                                                     منم، دشنام پس آفرینش، نغمه ی ناجور

نه رومم، نه از زنگم، همان بیرنگ بیرنگم

                                                         بیا بگشای در، بگشای، دلتنگم

حریفا! میزبانا! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد

تگرگی نیست،مرگی نیست

                  صدایی گر شنیدی، صحبت سرما و دندان است

                                من امشب آمدستم وام بگزارم

                                                               حسابت را کنار جام بگذارم

   چه می گویی  که بیگه شد، سحر شد، بامداد آمد؟

                         فریبت می دهد،برآسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست

حریفا! گوش سرما برده است این،یادگار سیلی سرد زمستان است

                      و قندیل سپهر تنگ میدان، مرده یا زنده

                                                 به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود، پنهان است

حریفا! رو چراغ باده را بفروز، شب با روز یکسان است

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت

          هوا دلگیر، درها بسته، سرها در گریبان، دست ها پنهان

                 نفسها ابر، دلها خسته و غمگین

                                     درختان اسکلتهای بلور آجین

                                                زمین دلمرده، سقف آسمان کوتاه

                                                                       غبار آلوده مهر و ماه

                                                                                                    زمستان است...

یه روزی تو لحظه لحظه ی زندگیم تورو دیدمو حست کردم،

وحالا سال هاست با عــشـــقــت زندگی می کنم،

با تــــــــــــــــــــــــــــــــــو!

×××××××××××××××××

بگذار تا شیطنت عشق

چشمان تو را به عریانی خویش بگشاید

هر چند آنجا جز رنج و پریشانی نباشد

اما کوری را به خاطر آرامش تحمل مکن...

×××××××××××××××××

خــــــــــــداونــــــــــــــدا !

با تمام کوچکی خود یک چیز از تو بیشتر دارم

و آن

خـــــــــــــــــدایــــــــــــــــــی

که من دارم

و تو نـــــــــــــــــــــداری...

یه روزی تو لحظه لحظه ی زندگیم تورو دیدمو حست کردم،

وحالا سال هاست با عــشـــقــت زندگی می کنم،

با تــــــــــــــــــــــــــــــــــو!

×××××××××××××××××

بگذار تا شیطنت عشق

چشمان تو را به عریانی خویش بگشاید

هر چند آنجا جز رنج و پریشانی نباشد

اما کوری را به خاطر آرامش تحمل مکن...

×××××××××××××××××

خــــــــــــداونــــــــــــــدا !

با تمام کوچکی خود یک چیز از تو بیشتر دارم

و آن

خـــــــــــــــــدایــــــــــــــــــی

که من دارم

و تو نـــــــــــــــــــــداری...

ی دوستان بی وفا از غم بیاموزید وفا

                            غم با همه بیگانگی هر شب به ما سر می زند

             .......................................................

آن پریشانی شب های دراز و غم دل

                                  همه در سایه ی گیسوی نگار آخر شد

                       ............................

دست ها می سایم

          تا دری بگشایم

                     برعبث می پایم

                                    که به در کس آید

                                                در و دیوار به هم ریخته شان

                                                                 بر سرم می شکند .

             ..............................................................................

من نمی دانم

که چرا می گویند، اسب حیوان نجیبی است، کبوتر زیباست                                                                                                                                        

                    و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست

گل شبدر چه کم از لاله ی قرمز دارد؟

                            چشم ها را بایدشست، جور دیگر باید دید،

کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ،

                           کار ما شاید این است،

                                     که در افسون گل سرخ شناور باشیم.

آسمان را بشناسیم میان دو هجای هستی

                                              ریه را از ابدیت پرو خالی بکنیم.

سراپا اگر زردوپژمرده ام ولی دل به پاییز نسپرده ام

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد

در بهاري روشن از امواج نور

در زمستاني غبار آلود ودود

يا خزاني خالي از فريادو شور

مرگ من روزي فراخواهد رسيد

روزي از اين تلخ و شيرين روزها

روز پوچي همچون روزهاي دگر

سايه از امروز ها و ديروز ها

ديدگانم همچو دالانهاي تار

گونه هايم همچو مرمر هاي سرد

ناگهان خوابي مرا خواهد ربود

من تهي خواهم شد از فرياد درد

خاک ميخواند مرا هر دم به خويش

ميرسند از ره که در خاکم نهند

آه شايد عاشقانم نيمه شب

گل بر روي گور غمناکم نهند

ميرهم از خويش وميمانم ز خويش

هر چه بر جا مانده ويران مي شود

روح من چو باد بان قايقي

در انتها دورو پنهان مي شود

ميشتابند ازپي هم بي شکيب

روزها ،هفته ها، ماه ها

چشم تو در انتظار نامه اي

خيره ميماند به چشم راه ها

ليک پيکر سرد مرا

مي فشارد خاک دامنگير خاک

بي تو ،دور از ضربه هاي قلب تو

قلب من ميپوسد آنجا زير خاک

بعد ها نام مرا باران و باد

نرم مشويد از رخسار سنگ

گور من گمنام مي ماند به راه

فارغ از افسانه ها و نام ها...

انتظار

مي داني انتظار يعني چه ؟

انتظار يعني

فريادي که در حنجره سکوت مي کند

آتشي که روحت را تبديده و کبود مي کند

     ثانيه هايي که سرعت عبورشان

           آرامتر از بلوغ يک شکوفه است

              در سالهاي بي قراري و لحظه هاي چشم انتظاري

و نگاهت

هميشه خيره است به در  به پنجره به جاده

و نگاهت هميشه بارانيست

انتظار يعني

يکنفر کنار راه ايستاده

يکنفر سرنوشتش را به دست باد داده

انتظار يعني

خسته نشو  جانزن

چشم از جاده بر ندار

محکم باش و اميدوار

          انتظار يعني انتظار

 
         زهرا و ح.ب (نفر سمت چپ و ریشدار)


در ادامه این رابطه و اشتیاق فراوان زهرا در رابطه با ح.ب پای او به زندگی شخصی ح.ب باز شد. هم زهرا و هم ح.ب مصمم به ازدواج بودند، اما یك مورد تا اینجا پنهان مانده بود. خانواده ح.ب و زهرا اگرچه در جریان این رابطه بودند اما از جزییات این رابطه بی خبر بودند و آن را معمولی می پنداشتند در حالیكه زهرا و ح.ب عملا" تعلق به یكدیگر را حق خود می دانستند و از این حق استفاده می كردند!!!


     زهرا و ح.ب در منزل ح.ب

بر خلاف آنچه اعلام گردید مشكلی در ازدواج زهرا و ح.ب وجود نداشت و خانواده ها هم اشكالی در این رابطه نداشتند. اما گویا در اواخر سال 83 زهرا در سر راه مورد مناسب تری قرار میگیرد. گویا این مورد یكی از بازیگران سینما بوده است كه نام وی فاش نشده است؟؟؟

او حدود 18 ماه عملا" رابطه همسری با ح.ب داشت و از طرفی طولانی شدن رابطه و دلایلی دیگر این رابطه را به سردی پیش برده بود.

عدم تمایل زهرا به ادامه این رابطه با سیاستی هوشمندانه آغاز شد و سعی كرد در مدتی نسبتا" طولانی به این رابطه خاتمه دهد. اما با پی بردن ح.ب به رابطه جدید زهرا موضوع رنگ تازه ای یافت.

فیلم مذكور كه در سال 85 توزیع گردید در واقع در شش ماهه اول آشنایی زهرا و ح.ب تهیه شده بود. زهرا از وجود این فیلم كاملا" خبر داشت ولی ترجیح داد كه تا زمان مناسب سكوت كند. در نهایت این فیلم توسط ح.ب منتشر گردید. با توجه به اینكه او در برخی مراكز توزیع و تكثیر رفت و آمد داشت در شهریور 85 آن را پخش و خود به آذربایجان متواری شد و ...

امیرابراهیمی هم اكنون به عكاسی می پردازد و گهگاه نمایشگاه نیز برگزار میكند. او تا اواخر سال 2008 برای اقامت به یكی از كشورهای اسكاندیناوی خواهد رفت.

هفته دوم بهمن: آغاز مراسم بزرگ پیرشالیار(زه ماوننه و پیرشالیاری)

هفته دوم بهمن: آغاز مراسم بزرگ پیرشالیار(زه ماوننه و پیرشالیاری)

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی

تو را با لهجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای باطراوت ماندن باغ قشنگ

 آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای

در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام روئیده

با حسرت جدا کردم

و تو در آبی ترین موج تمنّای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت 

حریم چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروب

ساکت و نارنجی خورشید وا کردم     

نمی دانم چرا رفتی؟

نمی دانم چرا،شاید خطا کردم

و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا،تاکی،برای چه؟

ولی رفتی و بعد از رفتنت

باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب رویایی ترک برداشت

وبعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره

بامهربانی دانه بر می داشت

تمام لبهایش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسان چشمهایش خبس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد که من بی تو

تمام هستی از دست خواهد رفت

کسی حس کرد که من بی تو

هزاران بار در هر لحظه خواهد مرد

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آنکه می دانم تو یاد من را

با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته ی چشمان زیبای تواَم 

برگرد!!!

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از این همه طوفان و پرسش و تردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت:

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو

در راه عشق و انتخاب تو خطا کردم

و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ سرد است

و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا؟

شاید به رسم عادت و پروانگی مان باز برای شادی

 و خوشبختی باغ قشنگ

آرزو هایت دعا کردم.

بدرقه

 ميدوني وقتي خدا داشت بدرقه ام مي کرد بهم چی گفت ؟

 جايي که ميري مردمي داره که مي شکننت

 نکنه غصه بخوري من همه جا باهاتم

 تو تنها نيستي

 تو کوله بارت عشق ميزارم که بگذري

 قلب ميزارم که جا بدي

 اشک ميدم که همراهيت کنه

 و مرگ که بدوني برميگردي پيشم

بوسه يعنی وصل شيرين دو لب

بوسه يعنی خلسه در اعماق شب

بوسه يعنی مستی از مشروب عشق

بوسه يعنی آتش و گرمای تب

بوسه يعنی لذت از دلدادگی

لذت از شب , لذت از ديوانگی

بوسه يعنی حس طعم خوب عشق

طعم شيرينی به رنگ سادگی

بوسه آغازی برای ما شدن

لحظه ای با دلبری تنها شدن

بوسه سرفصل كتاب عاشقی

بوسه رمز وارد دلها شدن

بوسه آتش می زند بر جسم و جان

بوسه يعنی عشق من , با من بمان

شرم در دلدادگی بی معنی است

بوسه بر می دارد اين شرم از ميان

طعم شيرين عسل از بوسه است

پاسخ هر بوسه ای يك بوسه است

بهترين هديه پس از يك انتظار

بشنويد از من فقط يك بوسه است

بوسه را تكرار می بايد نمود

بوسه يعنی عشق و آواز و سرود

بوسه يعنی وصل جانها از دولب

بوسه يعنی پر زدن , يعنی صعود

عشق را چگونه تفسیر می کنید؟

?How do you interpret love

Once a Girl when having a conversation with her lover, asked
Why do you like me..? Why do you love me?

I can't tell the reason... but I really like you

You can't even tell me the reason... how can you say you like me?
How can you say you love me?
I really don't know the reason, but I can prove that I love U
Proof ? No! I want you to tell me the reason
Ok..ok!!! Erm... because you are beautiful,
because your voice is sweet,
because you are caring,
because you are loving,
because you are thoughtful,
because of your smile,
The Girl felt very satisfied with the lover's answer
Unfortunately, a few days later, the Lady met with an accident and went in coma
The Guy then placed a letter by her side
Darling, Because of your sweet voice that I love you, Now can you talk?
No! Therefore I cannot love you
Because of your care and concern that I like you Now that you cannot show them, therefore I cannot love you
Because of your smile, because of your movements that I love you
Now can you smile? Now can you move? No , therefore I cannot love you
If love needs a reason, like now, There is no reason for me to love you anymore
Does love need a reason?
NO! Therefore!!
I Still LOVE YOU...
True love never dies for it is lust that fades away
Love bonds for a lifetime but lust just pushes away
Immature love says: "I love you because I need you"
Mature love says "I need you because I love you"
"Fate Determines Who Comes Into Our Lives, But Heart Determines Who Stays"

ترجمه

دختري حين صحبت با پسري كه عاشقش بود، ازش پرسيد

چرا دوستم داري؟ واسه چي عاشقمي؟ 

دليلشو نميدونم ...اما واقعا"‌ دوست دارم

تو هيچ دليلي رو نمي توني عنوان كني... پس چطور دوستم داري؟

چطور ميتوني بگي عاشقمي؟

من جدا"دليلشو نميدونم، اما ميتونم بهت ثابت كنم

ثابت كني؟ نه! من ميخوام دليلتو بگي
باشه.. باشه!!! ميگم... چون تو خوشگلي،

صدات گرم و خواستنيه،
هميشه بهم اهميت ميدي،

دوست داشتني هستي،

با ملاحظه هستي،

بخاطر لبخندت،

دختر از جوابهاي اون خيلي راضي و قانع شد

متاسفانه، چند روز بعد، اون دختر تصادف وحشتناكي كرد و به حالت كما رفت

پسر نامه اي رو كنارش گذاشت با اين مضمون

عزيزم، گفتم بخاطر صداي گرمت عاشقتم اما حالا كه نميتوني حرف بزني، ميتوني؟

نه ! پس ديگه نميتونم عاشقت بمونم

گفتم بخاطر اهميت دادن ها و مراقبت كردن هات دوست دارم اما حالا كه نميتوني برام اونجوري باشي، پس منم نميتونم دوست داشته باشم

گفتم واسه لبخندات، براي حركاتت عاشقتم

اما حالا نه ميتوني بخندي نه حركت كني پس منم نميتونم عاشقت باشم

اگه عشق هميشه يه دليل ميخواد مثل همين الان، پس ديگه براي من دليلي واسه عاشق تو بودن وجود نداره

عشق دليل ميخواد؟

نه!معلومه كه نه!!
پس من هنوز هم عاشقتم

عشق واقعي هيچوقت نمي ميره

اين هوس است كه كمتر و كمتر ميشه و از بين ميره

"عشق خام و ناقص ميگه:"من دوست دارم چون بهت نياز دارم

"ولي عشق كامل و پخته ميگه:"بهت نياز دارم چون دوست دارم

"سرنوشت تعيين ميكنه كه چه شخصي تو زندگيت وارد بشه، اما قلب حكم مي كنه كه چه شخصي در قلبت بمونه"

آمدن

 رفتن

دويدن

عشق ورزيدن

در غم انسان نشستن

پا به پاي شادماني‌هاي مردم پاي كوبيدن

آري 

تو می دانی دوستی چیست؟

تنهایی را چه معنی می کنی؟

تنهایی بهتر است یا دوستی؟

من اما زیباترین و خالص تری واژه ها و احساسات را در تنهایی یافته ام

از تمام دوستانم دل بریدم .... از همه

حال در تنهاترین لحظات زندگی ام استوار ایستاده ام....

از دوستی هایی که برای شکل گرفتنشان از خودم دور گشته ام بیزارم

از همه بریده ام تا در این دنیای مجازی , خودم باشم...

خودم... خود... این زیباترین واژه ی هستی

دیگر برای هیچ دوستی ارزشی قائل نخواهم شد....

در دشوارترین لحظات زندگی شان به یاریشان شتافتم....

اما هر زمان نیاز داشتم نبودند....

می روم تا اجبار بودنم بر آنان تحمیل نشود.

می دانی گاهی کلید ها بجای گشودن قفل ها در را قفل می کنند....

حال تنهایی را دوست دارم....

اجبار؟

نه این انتخاب خودم بود.....

ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما		آب روی خوبی از چاه زنخدان شما
عزم دیدار تو دارد جان بر لب آمده		بازگردد یا برآید چیست فرمان شما
کس به دور نرگست طرفی نبست از عافیت		به که نفروشند مستوری به مستان شما
بخت خواب آلود ما بیدار خواهد شد مگر		زان که زد بر دیده آبی روی رخشان شما
با صبا همراه بفرست از رخت گلدسته‌ای		بو که بویی بشنویم از خاک بستان شما
عمرتان باد و مراد ای ساقیان بزم جم		گر چه جام ما نشد پرمی به دوران شما
دل خرابی می‌کند دلدار را آگه کنید		زینهار ای دوستان جان من و جان شما
کی دهد دست این غرض یا رب که همدستان شوند		خاطر مجموع ما زلف پریشان شما
دور دار از خاک و خون دامن چو بر ما بگذری		کاندر این ره کشته بسیارند قربان شما
ای صبا با ساکنان شهر یزد از ما بگو		کای سر حق ناشناسان گوی چوگان شما
گر چه دوریم از بساط قرب همت دور نیست		بنده شاه شماییم و ثناخوان شما
ای شهنشاه بلنداختر خدا را همتی		تا ببوسم همچو اختر خاک ایوان شما
می‌کند حافظ دعایی بشنو آمینی بگو		روزی ما باد لعل شکرافشان شما

عاشق روی جوانی خوش نوخاسته‌ام		و از خدا دولت این غم به دعا خواسته‌ام
عاشق و رند و نظربازم و می‌گویم فاش		تا بدانی که به چندین هنر آراسته‌ام
شرمم از خرقه آلوده خود می‌آید		که بر او وصله به صد شعبده پیراسته‌ام
خوش بسوز از غمش ای شمع که اینک من نیز		هم بدین کار کمربسته و برخاسته‌ام
با چنین حیرتم از دست بشد صرفه کار		در غم افزوده‌ام آنچ از دل و جان کاسته‌ام
همچو حافظ به خرابات روم جامه قبا		بو که در بر کشد آن دلبر نوخاسته‌ام

گفتـی که می بوسم تو را، گفتم تمنا مـــی کنم 

 گفتی اگر بيند کسی، گفتــم که حاشا می کنم

 گفتـــــــــی ز بخت بد اگر ناگه رقيبت آيد ز در  

   گفتم که با افسون گری او را ز سـروا می کنم

گفتــــــی که تلخی های می گر ناگوار افتد مرا   

گفتم که با نوش لبـم آن را گــوارا مــی کنـم

گفتی چه می بينی بگو در چشم چون آيينه ام    

گفتـم که من خود را در اوعـريان تماشا میکنم

گفتـــــی که از بی طاقتی دل قصد يغما می کند    

 گفتـــم که با يغماگـران باری مدارا می کنــم

گفتــــــی که پيوند تو را با نقد هستی می خرم    

 گفتم که ارزان تر از اين من با تو سـودا می کنم

گفتی اگر از کوی خود روزی تو را گويـم برو    

گفتـم که صد سال دگر امروز و فــردا می کنم

گفتـــــی اگر از پای خود زنجير عشقت وا کنم    

 گفتـم ز تو ديـوانه تر دانی که پيــدا می کنم

                سیمین بهبهانی

 آري زندگي

ای مشک سوده گیسوی آن سیمگون تنی ؟
یا خرمن عنبری یا بار سوسنی ؟
سون نه ای که بر سر خورشید افسری
گیسو نه ای که بر تن گلبرگ جوشنی
زنجیر حلقه حلقه آن فتنه گستری
شمشاد سایه گستر آن تازه گلشنی
 بستی به شب ره من مانا که شبروی
بردی ز ره دل من مانا که رهزنی
گه در پناه عارض آن مشتری رخی
 گه در کنار ساعد آن پرنیان تنی
گر ماه و زهره شب به جهان سایه افکنند
تو روز و شب به زهره و مه سایه افکنی
دلخواه و دلفریبی دلبند و دلبری
پرتاب و پر شکنجی پر مکر و پر فنی
دامی تو یا کمند ؟ ندانم براستی
دانم همی که آفت جان و دل منی
از فتنه ات سیاه بود صبح روشنم
ای تیره شب که فتنه بر آن ماه روشنی
 همرنگ روزگار منی ای سیاه فام
 مانند روزگار مرا نیز دشمنی
ای خرمن بنفشه و ای توده عبیر
 ما را به جان گدازی چون برق خرمن ی
ابر سیه نه ای ز چه پوشی عذار ماه ؟
دست رهی نه ای ز چه او را بگردنی ؟
                                                                                  رهی معیری

وقتي كه بارون مياد هر چند تا قطره كه تونستي بگيري منو دوست داري و هر چند تا كه نتونستي بگيري من تو رو دوست دارم!

***

تو زندگيت دنبال كسي نباش كه بتوني باهاش زندگي كني... دنبال كسي باش كه بدون اون نتوني زندگي كني!

***

روزي تو را محاکمه مي کنند

به حبس ابد محکوم ميشوي

جرمت مشخص نيست شواهد زيادي هم از جنايت وجود ندارد

فقط اثر انگشتت را روي قلبي يافته اند

***

تکیه بر دوست مکن محرم اسرار کسی نیست / ما تجربه کردیم کسی یار کسی نیست

آرزو دارم شبي عاشق شوي .آرزو دارم بفهثمي درد را .تلخي برخوردهاي سرد را .مي رسد روزي كه بي من سر كني .مي رسد روزي كه مرگ عشق را باور كني ...

مهر تو به مهر خاتم ندهم ،وصلت به دم مسیح مریم ندهم،عشقت به هزار باغ خرما ندهم،یکدم غم تو به هر دو عالم ندهم

سفری غریب داشتم توی چشمای قشنگت،سفری که بر نگشتم غرق شدم توی نگاهت، دل ساده ی ساده کوله بار سفرم بود،چشم تو مثل یه سایه همجا همسفرم بود،من همون لحظه اول آخر راهو میدیدم،تپش عشق و تو رگهام عاشقانه می چشیدم

تو رو خواستن اشتباه بود - تو رو دیدن یه گناه بود - دلم از گناه نترسید - که وجودت چون پناه بود

تو بودی باور من-تو یار و یاور من- تو بودی عشق اول-رفیق آخر من- تو بودی شور هستی-رفیق خوب مستی-تو بودی کعبه ی عشق-مثل خدا پرستی

اندیشیدن به پایان هر چیز شیرینی حضورش را تلخ می کند... بگذار پایان تو را غافلگیر کند درست مانند آغاز

من برنده ام ... چون نجواهایم را به ترانه های ماندگار تبدیل می کنم.

دل آدم ها به اندازه ی حرفهاشون بزرگ نیست ... اما اگه حرفاشون از دل باشه می تونه بزرگترین آدم ها رو بسازه

هميشه واسه گلي خاک گلدون باش که اگه به آسمون هم رسيد يادش باشه ريشش کجاست

آسمان برای گرفتن ماه تله نمی گذارد ، آزادی ماه است که او را پایبند می کند

اگر برگ درخت در پاییز نمی افتاد، جایی برای روئیدن برگ های بهاری پیدا نمی شد.

آن کس که با داشته های خوب خود خوشحال نیست ، با برآورده شدن آرزوهایش نیز خوشحال نخواهد بود.

درازترین سفر با یک گام برداشتن آغاز می شود.

باران را دوست دارم ، چون بی هیچ چشم داشتی به زمین می آید. این فاصله را  با تمام عشق طی می کند تا به ما اهالی خاک نوید تازگی و آبادانی بدهد.

جایی در پشت ذهنت ، به خاطر بسپار که اثر انگشت خداوند بر همه چیز هست.

وفاي شمع را نازم كه بعد از سوختن ...به صد خاكستري در دامن پروانه ميريزد...نه چون انسان كه بعد از رفتن همدم... گل عشقش درون دامن بيگانه ميريزد

زندگی مثل دوچرخه سواری می مونه ..واسه حفظ تعادلت هميشه بايد در حركت باشي ....آلبرت انیشتن

صدا كن مرا كه صدايت زيباترين نواي عالم است صدا كن مرا كه صدايت قلب شكسته ام را تسكين ميدهد صدا كن مرا تا بدانم كه هنوز از ياد نبرده اي مرا نشسته ام تا شايد صدايم كني صدايم كني ومحبت بي دريقت را نثارم كني

نشنو از نی ، نی حصیری بی نواست

بشنو از دل ، دل حریم کبریاست

نی بسوزد خاک و خاکستر شود

دل بسوزد خانه ی دلبر شود

هي فلاني مي داني ؟ مي گويند رسم زندگي چنين است...

مي آيند.... مي مانند.... عادت مي دهند.... ومي روند.

وتو در خود مي ماني و تو تنها مي ماني

راستي نگفتي رسم تونيز چنين است؟.... مثل همه فلاني ها....؟

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید          داستان غم پنهانی من گوش کنید

قصه ی بی سروسامانی من گوش کنید        گفتگوی من وحیرانی من گوش کنید

شرح این آتش جانسوز نگفتن تا کی ؟           سوختم,سوختم این راز نهفتن تا کی؟

روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم             ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

عقل و دین باخته دیوانه ی رویی بودیم          بسته  سلسله ی سلسله مویی بودیم

کس در آن سلسله غیر از من و دلبند نبود     یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

نرگس غمزه زنش این همه بیمار نداشت       سنبل پر شکنش هیچ گرفتار نداشت

این همه مشتری و گرمی بازار نداشت         یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت

اول آن کس که گرفتار شدش من بودم          باعث گرمی بازار شدنش من بودم

عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او        داد رسوایی من شهرت زیبایی او

بس که دادم همه جا شرح دل آرایی او          شهر پر گشت زغوغای تماشایی او

این زمان عاشق سر گشته فراوان دارد        کی سربرگ من و بی سرو سامان دارد؟

تو اونجا ومن اینجا امان از دست دوری

من ماندم و رویاهام نه شوق ونه سروری

امان از درد دوری امان از درد دوری

هجرت اجباری اگه ازتو جدا کرده مرا

خیال نکن که لحظه ای عشقت رها کرده مرا

همش به خود امید میدم به طفل دل نوید میدم

میگم تموم شد حادثه  فصل رهایی  میرسه

امان امان امان از درد دوری امان از درد دوری

دفتری که بسته شد بازش نکنید

 دلی که شکسته شد نازش نکنید

یاران شما را به خدا به عشق بی وفایی نکنید

یا این که وفا کنید تا آخر عمر

یا این که از اول آشنایی نکنید

 چی آرزوی خوبه، مال تو
هرچی که خاطره داری، مال من

اون روزای عاشقونه، مال تو

این شبای بیقراری، مال من

منمو، حسرت با تو ما شدن
تو ای یو، بدون من رها شدن

آخر غربت دنیاست مگه نه
اول دوراهی آشنا شدن

تو نگاه آخر تو
آسمون خونه نشین بود
دلتو شکسته بودن
همه ی قصه همین بود

می تونستم با تو باشم
مثه سایه مثل رویا
اما بیدارمو بی تو
مثه تو تنهای تنها



این روزها سخت ترین روزهای زندگیم را سپری میکنم این شعر سهراب در ذهنم چرخ میزند شاید چون شرح حال من است  گفتم بنویسم شاید آرامتر شوم:

 بد نگوییم به مهتاب اگر تب داریم
دیده ام گاهی در تب ، ماه می آید پایین،
می رسد دست به سقف ملکوت.
دیده ام، سهره بهتر می خواند.
گاه زخمی که به پا داشته ام
زیر و بم های زمین را به من آموخته است.
گاه در بستر بیماری من، حجم گل چند برابر شده است.
و فزون تر شده است ، قطر نارنج ، شعاع فانوس.)
و نترسیم از مرگ
مرگ پایان کبوتر نیست.
مرگ وارونه یک زنجره نیست.
مرگ در ذهن اقاقی جاری است.
مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد.
مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می گوید.
مرگ با خوشه انگور می آید به دهان.
مرگ در حنجره سرخ - گلو می خواند.
مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است.
مرگ گاهی ریحان می چیند.
مرگ گاهی ودکا می نوشد.
گاه در سایه است به ما می نگرد.
و همه می دانیم
ریه های لذت ، پر اکسیژن مرگ است.

در نبندیم به روی سخن زنده تقدیر که از پشت چپر های صدا می شنویم.

پرده را برداریم :
بگذاریم که احساس هوایی بخورد.
بگذاریم بلوغ ، زیر هر بوته که می خواهد بیتوته کند.
بگذاریم غریزه پی بازی برود.
کفش ها را بکند، و به دنبال فصول از سر گل ها بپرد.
بگذاریم که تنهایی آواز بخواند.
چیز بنویسد.
به خیابان برود.

ساده باشیم.
ساده باشیم چه در باجه یک بانک چه در زیر درخت.

کار ما نیست شناسایی "راز" گل سرخ ،
کار ما شاید این است
که در "افسون" گل سرخ شناور باشیم.
پشت دانایی اردو بزنیم.
دست در جذبه یک برگ بشوییم و سر خوان برویم.
صبح ها وقتی خورشید ، در می آید متولد بشویم.
هیجان ها را پرواز دهیم.
روی ادراک فضا ، رنگ ، صدا ، پنجره گل نم بزنیم.
آسمان را بنشانیم میان دو هجای "هستی".
ریه را از ابدیت پر و خالی بکنیم.
بار دانش را از دوش پرستو به زمین بگذاریم.
نام را باز ستانیم از ابر،
از چنار، از پشه، از تابستان.
روی پای تر باران به بلندی محبت برویم.
در به روی بشر و نور و گیاه و حشره باز کنیم.

کار ما شاید این است
که میان گل نیلوفر و قرن
پی آواز حقیقت بدویم.

میان زندگی و کارتان موازنه برقرار کنید

مهم است که بدون توجه به کارهای ناتمام‌تان بر زمان‌تان طوری مدیریت داشته باشید که در برنامه‌تان برای خود جایی باز کنید. برای این کار چند پیشنهاد داریم:

* فهرستی تهیه کنید. به نظر کار بی‌فایده‌ای می‌آید اما به شما کمک می‌کند تا منظم باشید و کارهای مهم‌ترتان را دسته‌بندی کنید. به علاوه این‌که خط زدن کاری که انجام شده از فهرست واقعا هیجان‌انگیز است.

* واقع‌ بین باشید. اگر کاری تمام صبح وقت می‌گیرد به خود نگویید که ۱۰ دقیقه بیشتر وقت نمی‌گیرد. دیگران از این‌که دیر کنید عصبانی می‌شوند و ترس از وقت کم آوردن غالبا باعث پیشرفت کاری نمی‌شود. در درجه اول با خودتان روراست باشید.

* کاری را به شخص دیگری محول کنید یا از کسی کمک بگیرید. اگر می‌توانید از کسی تقاضای کمک کنید، بهتر است این کار را انجام دهید. برای اینکه به تنهایی مبارزه کنید به شما جایزه‌ای نمی‌دهند، بلکه نتیجه نهایی کار است که مهم است و همچنین باهم کارکردن مهارت‌های تیمی را آشکار می‌کند.

* به خودتان استراحت دهید. کار کردن مداوم بر روی مسئله مشابهی معجزه الهام‌بخشی را به دنبال نخواهد داشت. این کار تنها باعث می‌شود که احساس خستگی و بدبختی کنید و باعث عدم تمرکز بر روی مسئله می‌شود. پنج دقیقه‌ای استراحت کنید و با روحیه‌ای تازه بازگردید.

* زمانی برای خودتان را به عنوان پاداشی در مقابل کار خوبی که به انجام رسانده‌اید در برنامه بگنجانید. کار شما در درازمدت بسیار پربارتر خواهد بود.

به چشمهایتان استراحت دهید

خواب خوب شب حیاتی‌ا‌ست، اکثر افراد به هفت یا هشت ساعت خواب نیاز دارند.اگر به مقدار کافی نمی‌خوابید غالبا در چهره‌تان نمایان می‌شود: پای چشمها گود افتاده و سیاه می‌شود. ممکن است احساس رخوت و بدخلقی کنید یا بسیار زودرنج شوید و حتی ممکن است موجب نقص دستگاه ایمنی‌تان شود.

اگر خوابتان نمی‌برد، این راه‌کارها را امتحان کنید

* اگر مضطربید یا ذهنتان مشغول است قبل از رفتن به رختخواب، فهرستی از کارهای روز بعد تهیه کنید.

* اگر مسئله‌ای آزارتان میدهد می‌توانید آن را بر روی کاغذ بیاورید، شاید ثبت آن مثلا در دفتر یادداشت های روزانه کمکی برای تخلیه ذهنتان باشد.

* سعی کنید تا قبل از درازکشیدن مسئله را از ذهنتان پاک کنید. برای این کار می‌توانید مجله‌ای بخوانید، به موسیقی گوش دهید یا تلویزین تماشا کنید. غالبا هرچه مطلب یا برنامه هیجان کمتری داشته باشد بهتر است. اصلا وقت خوبی برای هیجان زده شدن نیست.

* تنش‌ها را از خود دور کنید: با گرفتن حمام آب گرم با کف اسطوخودوس به ذهن و بدنتان آرامش دهید. گیاه اسطوخودوس از قرن‌ها پیش بخاطر خاصیت آرامش‌بخشی‌اش مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است.

* کافئین محرک است. پس از خوردن قهوه، چای یا نوشابه بعد از ۶ عصر خودداری کنید.

* از راحت بودن اتاق خوابتان مطمن شوید. زیاد گرم یا سرد نباشد. بعضی افراد باید وسایلشان را مرتب کنند تا با بهم ریختگی اتاق عصبی می‌شوند.

* به پشت بخوابید و به صدای نفس کشیدنتان گوش دهید. دو یا سه نفس عمیق بکشید و سپس به ریتم طبیعی بازگردید. سعی کنید تا راه افکارتان را سد کنید. اگر ذهنتان مجددا شروع به پرسه زدن کرد ممکن است بتوانید با تکرار کلمه‌ای مثل؛ آرامش؛ به حالت عادی بازگردید.

اگر واقعا نمی‌توانید بخوابید ممکن است دچار بی‌خوابی باشید که ناشی از اضطراب، افسردگی، مصرف دارو، یا بیماری جسمانی باشد. احتمالا پزشک عمومی‌تان بهترین راهکار عملی را به شما پیشنهاد خواهد کرد.

با اضطراب خداحافظی کنید

کامپیوترها از کار می‌افتند، حرکت قطارها لغو می‌شود، رابطه‌ها از هم می‌پاشند، امتحانات خراب می‌شوند...در این صورت شما نمی‌توانید انتظار زندگی خالی از اضطراب داشته باشید. همه افراد اضطراب دارند و این یکی از بزرگترین دلایل بیماری‌های جسمانی و روانی‌است. اما خبر خوب این است که می‌توانید یاد بگیرید چطور با آن روبه رو شوید.

* سعی کنید کارهایی که موجی اضطراب شما می‌شوند را برای خود تجسم کنید: تغییرات ناگهانی، برخوردهای مردم، موقعیت‌های اجتماعی یا تاخیرها. اگر الگویی را پیش روی خود ببینید یا علت را بشناسید مشکل تا نیمه حل شده است.

* با کسی که به او اعتماد دارید درباره هرچه که باعث اضطرابتان می‌شود صحبت کنید.غالبا بهتر است نگرانی‌هایتان را با کسی در میان بگذارید تا اینکه در خودتان انباشته کنید.

* تکنیک‌های آرامش را امتحان کنید: تنفس عمیق، انقباض‌های ملایم ماهیچه‌ها و تجسم وقایع شادی‌آفرین یا مکان‌های آرامش بخش. برای اطلاعات بیشتر می‌توانید به بخش سلامت بی بی سی مراجعه کنید.

* مثبت‌اندیش باشید. مضطرب شدن برای مسئله‌ای که امکان دارد بدتر شود بی‌فایده است. به همه نتایج احتمالی فکر کنید. واقعا بدترین چیزی که ممکن است پیش آید چیست؟

* سعی کنید جنبه خنده دار مسائل را ببینید یا زمانی را به خاطر آورید که از شدیدا خندیده بودید. ممکن است این کار به شما کمک کند تا افکار بد را از خود دور نگه دارد.

* مراحل دیگر را در برنامه بدنی سالم‌تر ما بخوانید: خوب غذا خوردن، ورزش کردن، خوابیدن به قدر کافی، یافتن موازنه‌ای درست بین کار و زندگی و این‌که سعی نکنید خود را به استانداردهایی ناممکن برسانید همگی به شما کمک می‌کنند تا اضطراب کمتری را حس کنید.

* اضطراب طبیعی‌ست اما برای همیشه به طول نمی‌انجامد!

من و اقا جان ¦ ان سوی پنجره ,
		آقاجان گفت: "با مترو برویم!". می‌ارزید. هم زمانش. هم هزینه‌اش. در ایستگاه مترو حدود پنجاه، شصت نفری در صف ایستاده بودند. کارت اعتباری داشتم ولی برای آقاجان باید بلیط می‌گرفتم. بعد از رد شدن از محل کنترل بلیط، روی سکو ، از قبل می‌دانستم که در واگن دقیقا کجا باز می‌شود. به آقاجان هم گفتم. این که می‌گویم آقاجان فکر نکنید که از آن پیرمردهای کت و شلوار قهوه‌ای با کلاه شاپو و عصای دسته نقره‌ای ها! آقا جان از پیرمردی، فقط سفیدی موهایش و چندتایی هم چین و چروک صورتش را داشت، که امروز همه جوان‌ها هم دارند. فرزی آقاجان در تمام فامیل زبانزد است. آقا جان نگاهی به مسافران روی سکو و منتظر قطار کرد و گفت:" بریم واگن آخریه... اونجا بهتره..." مرد میان سالی که کنار آقاجان استاده بود به آقاجان نگاه عاقل به سفیهی انداخت. ذکری هم زیر لب زمزمه کرد و به آقاجون گفت: "حاج آقا! ازشما بعیده...حالا این جوونا بگن یه چیزی...!" آقاجان دستی به صورتش کشید و گفت:" ای آقا! مگه تو واگن آخر چی کار می‌کنن؟ خدمات خاصی به مردم می‌دن؟" - نه! واگن آخر خدمات خاصی به مردم نمی‌دن. مخصوص بنده و شما نیست! - بارک الله ... پس مترو هم بله... بحث داشت بالا می گرفت که پریدم وسط و گفتم: " آقاجون! واگن آخر مخصوص خانماست. مردا رو راه نمی‌دن." آقا جان نگاهی به مسافران واگن آخر انداخت و گفت :" مگه دو واگن اولی مال اونا نبود؟" یکی از پسرهای ریش آنکاردی و قیافه مامانی که کنار آقاجان ایستاده بود گفت:"آقاجون! مترو بعد از چندبار که از جلو و عقب تصادف کرد، به خاطر این که خسارت کمتر بشه واگن اول و آخر رو دادن خواهرا"... صدای خشن مردی در ایستگاه پیچید که خط قرمز سکو، حریم ایمن شماست. لطفا از آن عبور نفرمایید. قطار رسید. مسافرها آماده هل دادن و فتح صندلی‌های خالی بودند. آقاجان خوب توجیه بود. یکی از درها را نشان کرد و با آن دوید.خیالم جمع بود آقاجان هرجا بنشیند صندلی بغلی را هم برای من می گیرد. عجله‌ای برای داخل شدن نکردم. مادر و دختری به سکو رسیده بودند. دختر به مادرش گفت:" مامان زود باش بریم واگن آخری... الان درو می بنده..." مادره یک نگاه تند و تیزی به دختر کرد و گفت:" واگن آخر چرا؟ همین جا سوار می شیم...." - آخه مامان اینجا مردونه ست. - آخه و زهرمار! مگه حمومه که زنونه، مردونه باشه...بدو! تو نمی فهمی! وقتی ما بریم تو، مردا بلند می شن ما می‌شینیم.... آقا جان بلند گفت:" پسر بدو ، راه افتاد! تقریبا هجوم بردم به سمت در واگن. دلم گرم بود که پیش آقاجان صندلی ام محفوظ است. *** داخل واگن دیدم همان مادر و دخترش کنار آقاجان نشسته‌اند. آقاجان گفت:" دیراومدی پسر! جایت را دادم به به خانما! ثواب داره پسر! ... غیرتت کجا رفته؟ " حرف‌های آقاجان یعنی حدود پنجاه و پنج دقیقه سرپا ایستادن و لولیدن و هم نفس شدن با مسافران. ایستگاه پنجم دیگر در بسته نمی‌شد. اما دونفر با چه سختی سعی می‌کردند که از بین درهای در حال بسته شدن قطار عبور کنند. این قدر بدن مسافرها به هم گیر و گرفت داشت که اگر دستشان را هم به میله نمی‌گرفتند، نمی‌افتادند. راننده قطار هم دایم تذکر می‌داد که :"مسافران گرامی! لطفا مانع بسته شدن درب قطار نشوید." یکی با عصبانیت فریاد زد:"آقای محترم هل نده! اینجا خانم ایستاده..." آقاجان در حالی که محو صحبت های اجتماعی با مادر و دختر بود، بلند گفت:" بگو بیاد اینجا بشینه... جا هست!" آقا جان لجم را درآورده بود. مردی که سینه به سینه ام در واگن ایستاده بود و تقریبا به هم چسبیده بودیم، شب قبل سیر و پیاز زیادی با غذایش خورده بود. به همین دلیل هم وقتی نفس می کشید، تنگی نفس می گرفتم... آقا جان هم که اصلا مرا یادش رفته بود. می‌خواستم جابه جا شوم. نمی شد. ایستگاه هفتم یا هشتم بود که سه نفر می‌خواستند سوار قطار شوند. جا نبود. هم زمان با هم دستشان را به لبه ی داخلی در ورودی محکم کردند و فشار آوردند. یکی از آنها هم دایم می گفت :" آقا جا به جا شید. در چفت بشه، راه بیفتیم...." یکی از وسط های واگن داد زد :" آقا چفت شد! بگو راه بیفته..." *** به ایستگاه مقصد که رسیدیم ندا را به آقاجان دادم و پریدم بیرون. اما مگر آقاجان دل می کند. آقا جان بعد از پیاده شدن ایستاد و به رفتن قطار از ایستگاه نگاه کرد. شاید هم یاد قطار دودی افتاده بود.

ساعتی تنها شدم، آمد سراغم باز هم
فکرتان دیوانه‌ام می‌کرد از آغاز هم

دانه پاشیدی برایم دام گستردی سپس
پای من در دام تو گیر است پس پرواز هم

دل مطیعت شد تو سرهنگی و من فرمان‌برت
هرچه می‌خواهی بگو فرمان بَرَد سرباز هم

شب که می‌آید دلم مانند کودک می‌شود
شعر می‌گویم نمی‌خوابد به این آواز هم

وای! می‌ترسم که هر شب، شب در آغوشم کشد
ساعتی تنها شوم آیی سراغم باز هم

+++

آسمان گرم تماشای من و توست ببین
روی ساحل همه جاپای من و توست ببین

موج آمد که به ما سرزند اما برگشت
دید دریا به تماشای من و توست ببین

دست در دست تو دادم که همه پی ببرند
زندگی لحظه‌ی حالای من و توست ببین

موج می‌آید و لبخند و گل‌ولای و نسیم
مثل لبخند تسلای من وتوست ببین

حاضر هستی که دلی هم به دل آب زنیم؟
قایقی هست مهیای من و توست ببین

باید از بر کنم این خاطره‌ی هر شبم است
ماجرایی که معنای من و توست ببین

+++

برای این‌که بفهمی دلم اسیر تو شد
غزل سرودم و دیدی؛ چه دستگیر تو شد؟

هوا هوای بهار است و من زمستانی
دلم گرفته عزیزم، چرا اسیر تو شد

هزار مرتبه گفتم که عاشقت نشوم
دوباره عاشق چشمان بی‌نظیر تو شد

هنوز اول راهم به انتها نرسد
دلی که منحرف از سیر در مسیر تو شد

اگرچه منحرف از راه می‌روم چه شود
پیاده‌ام برسد انتها وزیر تو شد

تو شاه صفحه‌ی شطرنج و من وزیر شوم
وگر نه، چون رخِ دلبسته گوشه‌گیر تو شد

"> یکی بود ، یکی نبود. زیرگنبد کبود ، غیر از خدا هیچ کس نبود. یک روباه گرسنه و بی نوایی بود که در کتابها خوانده بود وقتی کلاغ قالب پنیر پیدا می کند، از میان آن همه درخت و آن همه راه از قصد می رود روی درختی می نشیند که سرراه عبور روباه باشد. بیچاره روباه زود باور که فکر می کرد هر چه درکتاب بنویسند درست است، این بود که به جای شکار کردن و مرغ و خروس گرفتن تصمیم گرفت فقط راه برود و بالای درخت ها را نگاه کند تا اگر کلاغی بر آن نشسته باشد با شعر خواندن و همان کلک های قدیمی، قالب پنیر کلاغ را به چنگ بیاورد ( تازه این طوری خطرش هم کمتر است. چون اگر مرغ و خروس شکار می کرد، سگهای دهکده تعقیبش می کردند. آنوقت مجبور بود یا سهم شان را بدهد یا طاقت زخم دندان هایشان را را داشته باشد.)
بله، روباه خوش خیال خیلی راهها را جستجو کرد، اما روی هیچ درختی کلاغی نبود. داشت کم کم ناامید می شد.( وای! ناامیدی! چه چیز بدی! واه واه!) ناگهان چشمش به کلاغی افتاد با مهارت تمام روی شاخه درختی فرود آمد. روباه آنقدر خسته و گرسنه بود که با عجله زیر درخت رفت و بدون توجه به منقار کلاغ ( این خیلی مهم است. حالا بعدا معلوم می شود که چرا همه روباه ها باید قبل از هر اقدامی به منقار کلاغ نگاه کنند.) بله! بدون توجه به منقار کلاغ شروع کرد به شعر خواندن :

نشسته روی درختی کلاغ زیبایی
بیا ببین چه سری،مرحباعجب پایی!

به نغمه خوانی و آواز بهتر از بلبل
عجب صدای خوشی، نغمه دل آرایی

پرش سیاه تر از شب شبیه بخت من است
دمش کشیده تر از قد سرو بالایی

تو ای کلاغ که طاووس بوستان منی ...

ناگهان کلاغ قارقاری کرد و زد زیر خنده. روباه که منتظر همین لحظه بود، پرید تا قالب پنیر را بردارد، اما قالب پنیری در کار نبود، چون اصلا روباه توجه نکرده بود که کلاغ چیزی به منقار نگرفته و همین طوری روی شاخه درخت نشسته (ما که گفتیم اگر روزی روزگاری روباه گرسنه ای را دیدید، یادتان نرود باید قبل از هر اقدامی به منقار کلاغ ها توجه کافی داشته باشید. از ما گفتن بود!)
روباه خیلی ناراحت بود. آنقدر که نتوانست بقیه شعرش را بخواند و شروع کرد به شعر خواندن درباره بخت بد خودش:

آه از بخت سیاه ما و از منقار خالی
مرده گویی بخت ما در روزگار خشکسالی

کاشکی هرگز نمی دیدم کلاغی بر درختی ...

کلاغ فریاد زد: آقا روباهه، بیخود خودت را ناراحت نکن، تقصیر خودت است، باید حواست را جمع کنی و برای کلاغی که پنیر ندارد، شعر نخوانی. تازه این کلک هم خیلی قدیمی شده، برای سیر کردن شکم باید راه دیگری پیدا کنی. اما از من به تو نصیحت؛ برای کلاغ ها شعر نخوان، پنیری که از منقار کلاغ بیفتد، این همه نمی ارزد. کلاغ این را گفت و پر زد و رفت.
روباه ناامید و غمگین راه افتاد. با خودش حرف می زد و غرغر می کرد: می گوید برای کلاغ ها شعر نخوان. بله، من خودم هم این را می دانم که پرندگان خیلی زیبا هستند و شعر به درد آنها می خورد، اما اولا در داستان کتاب همین روباه و کلاغ آمده، بعد هم فقط کلاغ ها قالب پنیر و گردو و این جور چیزها به منقارشان است.
***
باورش نمی شد، چشمهایش را مالید، اما خواب نبود. درست روبروی او بر شاخه درخت کلاغ سیاهی نشسته بود و یک قالب سفید رنگ تر و تمیز که احتمالا ( این احتمالا را یادتان باشد!) پنیر بود به منقار داشت.
روباه رفت زیر درخت و گفت: سلام جناب کلاغ! لطفا چند لحظه صبر کنید تا من سر چشمه آبی به سر و صورتم بزنم و برگردم. کلاغ سری تکان داد. روباه رفت تا با شستن صورت خوب حواسش را جمع کند و اگر احتمالا در خواب است، بیدار شود.. به هر حال آبی به سر و صورتش زد و برگشت. اما درست می دید. جاده، کلاغ، قالب پنیر، شاخه درخت. روباه با خوشحالی خیلی زیاد ( شاید از خیلی زیاد هم بیشتر ) پای درخت رفت و با حرکات موزون ( همین حرکات موزون! کور بشود هر کسی که فکر کند روباه از خوشحالی داشت می رقصید.) بله! با حرکات موزون آواز خوانی را شروع کرد:

مرحبا بر بخت و بر اقبال روباهی چو من
شد پنیر این کلاغه مال روباهی چو من

کلاغ منقارش را باز کرد تا بگوید این قالب پنیر نیست، اما باز کردن منقار همان و افتادن قالب سفید همان. روباه آنقدر ذوق زده بود که قالب را برداشت و فرار کرد. کلاغ خنده اش گرفته بود و برای دیدن حال و روز روباه به دنبال او پرواز کرد و رفت.
***
روباه دراز به دراز روی زمین افتاده بود و از دهانش کف بیرون می زد، کلاغ کنار او نشسته بود و با نگرانی نگاهش می کرد، اما خنده اش را نمی توانست نگاه دارد. روباه با ناله ای ضعیف گفت: پنیر هم پنیرهای قدیم، آه چه تلخ و بدمزه بود، وای دلم ... مادر جان به دادم برس ... و با هر جمله کف سفیدی از دهانش بیرون زد.
کلاغ جلوی خنده اش را گرفت وگفت: آقا روباهه شما خودش را ناراحت نکن، خوب مثل اینکه عجله داشتید. من سعی کردم به شما بگویم که این قالب سفید پنیر نیست بلکه صابون است، اما شما صبر نکردید. ( معلوم می شود که صبر هم چیز خیلی مهمی باید باشد.) راستی یک چیز دیگر، البته شاید الان وقتش نباشد اما این را بگویم و بروم که خیلی عجله دارم ؛ آقا روباهه، شما که به این قشنگی شعر می گویی، چرا برای کلاغ ها ...
این را که گفت، روباه آه بلندی کشید و یک عالمه کف سفید از دهانش بیرون زد.

این معاشقه ی بی نظیری كه راه افتاده ، حالا زیبا تر هم می شود . یادت می آید یا نه؟ این قصه از یك دست رها شده شروع شد . دستم را نگرفتی تا عاشقانه ها آغاز شوند . من آن نگرفتن را با تمام نجابتی كه از چشمهایت می بارید ، نه به حساب نجابت ، كه به حساب غرور گذاشتم . تو ، به همین سادگی ، معشوقه ی مغرور این عاشق همیشه غمگین شدی ... .
قصه ، البته ، قصه ی عجیبی بود . معاشقه ها ، همه ، غریب بودند . من ، نه خنده های بی نهایت دوست داشتنی‌ ات ، كه آن غم پنهان پشت خنده ها را تصویر می كردم و تو همیشه به خاطر این كشف شدن بی هنگام بر افروخته می شدی . عاشقانه های من ، شاید تنها عاشقانه های دنیا بودند كه به جای بالا بردن ، معشوقه را تحقیر می كردند ...
بر عكس همه ی عاشق های دنیا ، من هیچ وقت آرزوی بوسیدن معشوقه را نداشتم . آرزوی من خیلی ساده تر از این حرفها بود : دوست داشتم روبرو بنشانمت و فقط تماشایت كنم . تو ناز كنی و من هم برای نازهای تو غزل بسازم . آرزوی من ، با همه ی سادگی اش ، البته یك آرزوی دست نیافتنی بود ... .
تمام سعی ات را كردی كه بزرگترین آرزوی زندگی من را دست نیافتنی تر كنی . هر روز من را به یك سرزمین جدید تبعید می كردی ، به خیال اینكه دیگر پیدایت نكنم . ساده بودی اما ! راحت تر از هر چه تصورش را كنی فریبت می دادم و دنبال خودم تا تبعید گاه می كشاندمت . تو با این كارهایت فقط قصه را پیچیده تر می كردی ... .
به خنده های من اخم می كردی ، به خیال اینكه دورم كنی . دیوانه بودی كه نمی فهمیدی من عاشق این ابرو كج كردن های تو هستم ، دیوانه بودی و نمی فهمیدی و اشتباه می كردی ... .
چه لذتی می بردی از شلوغی ! آرایشت همیشه شلوغ ترین آرایش ممكن بود ، كارهایت ، شلوغ ترین كارهایی كه از یك معشوقه می تواند سر بزند . خودت را دلقك كرده بودی تا هیچ وقت آن غمی كه پشت چشمهایت پنهان شده ” لو“ نرود . این وسط ، من ، به خاطر كشف كردن آن غم پنهان ، محكوم به حذف شدن بودم ... .
معاشقه ی بی نظیری شده : من تحقیرت می كنم ، تو برافروخته می شوی ، من تحقیرت می كنم ، تو بر افروخته می شوی ، این وسط بالاخره یك نفر كم می آورد و این قصه را با تمام غربتی كه دارد تمام می كند ... .

<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

من آدم عاشقی نیستم این ها نوشته های یک دل سردرگم هست که هیچ وقت عاشق نشده...............

بی مونس ¦ دوستی ,
		همدم روزهای تكراری بی مونس هنوز ! سلام من ساكن فصل خستگی ام. بس كه بی كسی از سر و كول دلم بالا رفت، جاپای تمام قدم زدنهایش روی دل وامانده من ذُق ذُق می كند! دیگر یادم نمی آید اهل كجا بودم و چه شد. دیگر یادم نمی آید كه چه طوفانی از كجا بر خاست ... فقط در بحبوحه این روزهای دلگیر یادم می آید كه … عجب بهشتی بود !! عجب نسیمی!! … هی روزگار ! همه عالم حیران حیران من شده اند و خودم حیران حیرانی دلم و دل بیچاره هم حیران تو !! این تسلسل دیوانه وار قشنگ نیست ؟! نه! انصافا بگو كجای این تسلسل بد است ؟! …گور پدر منطق!! مثل همیشه ... ... مثل همیشه ! همیشه ای كه از چشم تو آغاز شد ! ... مثل هنوز! هنوزی كه دلم بی تو تمام شد!! *

قلب تو بر حریری نرم و آرام خوابیده است او را باید با ضربه های عشق و ایمان به هوش آورد و بیدار كرد باید در زندگی چیزی باشد كه دل آدمی بخاطر آن تپیده تا افسرده نشود.

بد نگوییم به مهتاب اگر تب داریم
بو کنیم اطلسی تازه بیمارستان را
گاه زخمی که به پاداشته ام
زیروبم های زمین را به من اموخته است
گاه در بستر بیماری من
حجم گل چندبرابر شده است
وفزون تر شده است قطر نارنج شعاع فانوس
وچه معبر ظریفی است سهراب عزیز وچه نیک تعبیر میکند هذیان تب الوده شبهای بیماری را

1=1؟؟؟؟

معلم پای تخته داد می زد - صورتش از خشم گلگون بود -  دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود ولی آخر کلاسی ها لواشک بین خود تقسم می کردند. وان یکی دیگر جوانان را ورق می زد – برای اینکه بی خود هیاهو می کرد و با آن شور بی پایان تساوی های جبری را نشان می داد. با خطی خوانا به روی تخته ای کز ظلمتی تاریک غمگین بود٬ تساوی را چنین نوشت: یک با یک برابر است. از میان جمع شاگردان یکی برخاست! همیشه یک نفر باید به پا خیزد! به آرامی سخن سر داد: تساوی اشتباهی فاحش و محض است! نگاه بچه ها ناگاه به یک سو خیره گشت و معلم مات بر جا ماند و او پرسید: اگر یک فرد انسان واحد یک بود٬ آیا باز یک با یک برابر بود؟ سکوت مدهوشی بود و سوالی سخت. معلم خشمگین فریاد زد: آری برابر بود.  و او با پوزخندی گفت: اگر یک فرد انسان واحد یک بود٬ آنکه زور و زر به دامن داشت بالا بود و آنکه قلبی پاک و فاقد زر داشت پایین بود. اگر یک فرد انسان واحد یک بود٬ آنکه صورت نقره گون چون قرص مه می داشت بالا بود و آن سیه چرده که می نالید پایین بود.  اگر یک فرد انسان واحد یک بود٬ این تساوی زیرو رو می گشت. حال می پرسم اگر یک با یک برابر بود٬ نان و مال مفت خوران از کجا آماده می گردید؟  یا چه کسی دیوار چین ها را بنا می کرد؟  یک اگر با یک برابر بود پس که پشتش زیر بار فقر خم می شد؟  پس که زیر ضربت شلاق له می گشت؟  یک اگر با یک برابر بود پس چه کسی آزادگان را در قفس می کرد؟ . . . معلم ناله آسا گفت: بچه ها در جزوه های خود بنویسید یک با یک برابر نیست

دسته:

الهی دورت بگردم ... الهی خودکارتو بخورم ..!!!

نمونه های یک جلسه غیر علنی ..!!!

 یک روز احمدی نژاد و آقای کروبی و خانم گوهر الشریعه دستغیب داشتند برای افتتاح یک تونل جدید مترو می رفتند. اتفاقا هدیه تهرانی هم به عنوان نماینده هنرمندان با آنها بود. در همین موقع قطار وارد تونل شد و همه جا تاریک شد.

اول صدای یک ماچ آمد و بعد صدای خوردن یک سیلی محکم. قطار از تونل بیرون آمد و احمدی نژاد صورتش را که به دلیل خوردن سیلی سرخ شده بود، با دستش پنهان کرده بود. همه زیر چشمی به هم نگاه کردند و هیچ کس هیچ حرفی نزد.

گوهر الشریعه دستغیب با خودش فکر می کرد: این احمدی نژاد احمق می خواست هدیه تهرانی را ببوسد، او هم با سیلی زد توی صورتش.

هدیه تهرانی با خودش فکر می کرد: این احمدی نژاد احمق می خواست مرا ببوسد، اما اشتباها گوهرالشریعه دستغیب را بوسید، او هم با سیلی زد توی گوشش.

احمدی نژاد داشت با خودش فکر می کرد: این حاج آقا کروبی هدیه تهرانی را بوسید، او هم فکر کرد من او را بوسیدم، محکم زد توی گوش من.

آقای کروبی هم داشت با خودش فکر می کرد: اگر وارد یک تونل دیگر بشویم، دوباره صدای بوسیدن در می آورم و یک سیلی محکم دیگر می زنم توی گوش احمدی نژاد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

HyperTerminal آموزش

 

HyperTerminal چیست؟

HyperTerminal برنامه ای در ویندوز است که توسط آن می توانید با استفاده از خط تلفن و بدون نیاز به اینترنت فایلهایی را به دوستان خود فرستاده و یا دریافت کنید و یا حتی به راحتی با آنها چت کنید با این برنامه دیگر در بسیاری از مواقع نیاز به اتصال به اینترنت و خرج کارت را ندارید بنابرین قادرید هزینه های غیر ضروری خود را کاهش دهید...محیط این برنامه بسیارساده طراحی شده و شما با یکی دو بار کار کردن با برنامه می توانید کاملا برآن تسلط داشته باشید

نحوه استفاده از HyperTerminal 

برای اجرای برنامه مسیر زیر رو دنبال کنید:

Start >All Programs > Accssesorise > Communications > HyperTerminal

در کادر باز شده نامی برای اتثال خود انتخاب کنید و از قسمت Icon هم یک آیکون به دلخواه انتخاب کنید و ok بزنید .

در پنجره Connect To از منوی کشویی Country/Region کشور عزیزمون Iran رو انتخاب کنید AreaCode کد کشور و PhoneNumber شمار تلفن تماس و از منوی Connecting ابزار مورد نظر که در اینجا مودم است رو انتخاب کنید و بزنید ok.

نکته: در قسمت PhoneNumber باید شماره تلفن کسی را که می خواهید با او تماس بگیرید وارد کنید

در پنجرهConnect کافیست که Dail رو بزنید تا با شخص مورد نظر تماس بر قرار شود(فقط فکر بد به سرتون نزنه....!!! )

 تنظیماتی که فرد گیرنده باید انجام دهد:

 فرد گیرنده کافیست فقط پس از اجرای برنامه ، در پنجره اصلی برنامه از منوی Call گزینه Wait For A Call رو کلیک کند

نحوه چت کردن با برنامه HyperTerminal

 به محض این که اتصال با شخص مورد نظر انجام شد(فکر بد نکنید...!) شما هر حرفی را که در بخش سفید رنگ و خالی برنامه تایپ بر روی مانیتور شخص مورد نظر دیده میشود ، در این برنامه(مثل یاهو مسنجر) خبری از دکمه Send وجود ندارد و در نتیجه سرعت تایپ کردن شما لو می رود....!!!!!!

 

نحوه ارسال فایل

 برای مشخص کردن فایل ارسالی از منوی Transfer گزینه Send File راانتخاب کنید تا کادر محاوره Send File ظاهر شود.

در کادر ظاهر شده برای انتخاب فایل مورد نظر بر روی Brows کلیک کنید تا کادر Select File To Send ظاهر شود.

در کادر باز شده کافیست فایل مورد نظر خود را انتخاب کرده و Open رو بزنید و در کادر محاوره Send File بر روی Send کلیک کنید تا فایل ارسال شود...

 

 مشخص کردن محلی برای ذخیره کردن فایل دریافتی

 

 برای انجام این کار هم شما باید از منوی Transfer گزینه Receive File رو انتخاب کنید و در کادر باز شده با کلیک بر روی Browse میتونید محل مورد علاقه تون رو انتخاب کنید.

نحوه ذخیره سازی و فقط اتصال

 برای ذخیره سازی اتصال میتونید در هنگام خروج با زدن کلید سیو اتصالتون رو ذخیره کنید.

برای قطع ارتباط هم کافیست روی دکمه Disconnect کلیک کنید.

 

 

 

 

 

 

^{مرگ‌هاي باورنكردني}

^{از قديم و نديم گفته‌اند، مرگ حق است و پيمانه هر كس زماني كه پر شود، ديگر چاره‌اي جز رفتن ندارد. ولي چگونه مردن اهميت خاص خودش را دارد. بعضي‌ها خيلي عادي و با آمادگي ذهني كامل اطرافيان از دنيا مي‌‌روند و بعضي ديگر خيلي غيرمنتظره و اتفاقي مي‌‌ميرند. در اين جا به برخي از مرگ‌هاي غيرمنتظره و باورنكردني اشاره مي‌‌كنيم:}

                                                    

                                                          

^{مـرده پيـــروز:  «فرانـك هايس» معروف به «جاكي» يك اسب‌سوار معروف كه در مسابقات اسب‌سواري مختلفي شركت كرده بود. او در آخرين مسابقه خود دچار حمله قلبي شد و روي اسب از دنيا رفت ولي اسب همچنان به دويدن ادامه داد و «هايس» را اولين «مرده پيروز» ميدان اسب‌سواري كرد.(1953)}

^{همكلاسي خوشمزه: يك زن 25 ساله هلندي به نام «رنه هارت ولت» كه در شهر پاريس مشغول به تحصيل بود با يكي از همكلاسي‌هاي ژاپني خود به نام «ايزي ساگاوا» دوست شد.مدتي بعد «ايزي»، «رنه» را براي شام به منزل خود دعوت كرد. وقتي «رنه» دعوت «ايزي» را پذيرفت، هرگز تصورش را نمي‌‌كرد كه شام آن شب خود او خواهد بود. ايزي در خونسردي كامل رنه را كشت و گوشت بدنش را براي شام پخت و خورد. او مدتي بعد دستگير شد ولي به دليل نامساعد بودن وضعيت جسماني در دادگاه حضور نيافت و كمي بعد به كشورش ژاپن فرستاده شد. او پانزده ماه بعد، از زندان ژاپن آزاد شد!(1981)}

                                                         

^{خبر خوش همسر: « فرانسيس فيبر» برنده لوكزامبورگي مسابقه دوچرخه‌سواري «توردو فرانس» در زمان جنگ جهاني اول در اثر شنيدن يك خبر خوش جان خود را از دست داد. در آن زمان او درون سنگر نشسته بود كه همسرش با بيسيم به او خبر داد دخترشان به دنيا آمده است. فرانسيس از شنيدن اين خبر آنچنان خوشحال شد كه به هوا پريد و در همان زمان مورد اصابت گلوله يك سرباز آلماني قرار گرفت و مرد.(1915)}

                                                         

^{شاهزاده‌اي كه خانواده‌اش را دوست نداشت: روز اول ماه ژوئن، شاهزاده «دينپدرا» وليعهد كشور نپال از برنامه ازدواجي كه خانواده براي او ترتيب داده بودند، خشمگين شد و سر ميز شام تقريبا همه اعضاي خانواده را به گلوله بست در اين قتل عام پدر پادشاه او هم كشته شد ولي طبق قوانين و سنت نپال دينپدرا كه خودش هم به شدت زخمي شده بود، تاج پادشاهي را بر سرگذاشت و سه روز بعد از دنيا رفت.(2001)}

                                                                    

^{مرگ شعبده‌باز: «تامي كوپر» شعبده‌باز معروفي در كشور انگليس بود. او در حال اجراي يك برنامه روتين تلويزيوني بود كه از دنيا رفت. بيشتر تماشاگران و حاضران در استوديو تا مدتي فكر مي‌‌كردند اين هم بخشي از نمايش تامي كوپر شعبده‌باز است.(1984)}

 

^{نخست‌وزير، شنا بلد نيست: «هارولد هالت» نخست‌وزير وقت كشور استراليا در ساحل شهر ملبورن در حال شنا بود كه ناپديد شد و جسد او هرگز پيدا نشد.(1967)}

                                                                   

^{ملخ هلي‌كوپتر: «ويك مارو» هنرپيشه دهه هفتاد آمريكا در حال بازي در صحنه‌اي از فيلم «منطقه گرگ و ميش» بود. در اين صحنه او بايد به همراه دو هنرپيشه خردسال فيلم «ميكا دين‌له» و «رنه شين يي‌چن» سوار بر يك هلي‌كوپتر مي‌‌شدند ولي در برابر چشمان حيرت‌زده عوامل پشت صحنه، ملخ هلي‌كوپتر به او اصابت كرد و سرش را از بدن جدا كرد. در اين حادثه دو كودك هنرپيشه هم جان خود را از دست دادند.(1982)}

                                                                     

^{خلال‌دندان مرگ‌آور: «شرود اندرسون» نويسنده از همه جا بي‌‌خبر در يك مهماني شركت كرده بود. او پس از صرف غذا دندان‌‌هايش را با يك خلال دندان معمولي پاك مي‌‌كرد كه ناگهان خلال دندان به گلويش پريد و اندرسون در اثر عفونت ناشي از خلال دندان از دنيا رفت. (1941)}

^{هواپيماي جنگي و مرگ نوجوان: يك هواپيماي جنگنده ميگ 2300 كه در آسمان كشور بلژيك پرواز مي‌‌كرد، دچار مشكل شد. خلبان و دستيارش با چتر نجات از هواپيما پايين پريدند و جان خود را نجات دادند ولي هواپيما كه روي سيستم پرواز اتوماتيك تنظيم شده بود به پرواز خود ادامه داد و كمي جلوتر به زمين سقوط كرد. ولي نكته اينجاست كه اين هواپيماي خالي نزديك يك نوجوان بلژيكي از همه‌جا بي‌‌خبر افتاد. و منجر به مرگ او شد. (1989)}

                                                              

^{خودكشي سياستمدارانه: «بود دوير» يك سياستمدار جمهوري‌خواه بود كه در يك مصاحبه تلويزيوني مطبوعاتي اقدام به خودكشي كرد. او كه متوجه شده بود به خاطر افشاي شركت او در يك توطئه سياسي محكوم به 55 سال حبس مي‌‌شود بلافاصله با يك هفت تير به خودش شليك كرد.(1987)}

                                                        

^{آپولو 1: سه فضانورد سفينه آپولو 1 سوار بر آن در حال انجام يك تمرين كوتاه‌مدت و ساده بودند كه ناگهان اين سفينه آتش گرفت و هر سه خدمه آن جان خود را از دست دادند.(1967)}

                                                

^{مسابقه اتومبيلراني: «جي‌جي پاري توماس» راننده اتومبيل‌هاي مسابقه در انگلستان بر اثر اصابت زنجير موتور اتومبيل خودش به شدت مجروح شد و در دم جان سپرد، او مي‌‌خواست ركورد سرعت قبلي خودش را بشكند ولي در اواسط راه زنجير موتور در رفت و مثل شلاق به پاي توماس خورد و باعث مرگ فوري او شد ولي پاي او همچنان روي پدال گاز ماند و اتومبيل به خط پايان رسيد. او در آن روز توانست با سرعت 171 مايل بر ساعت ركورد سال گذشته خودش را بشكند.(1927)}

^{ورود نامناسب: «اوون هارت» كشتي‌گير محبوب آمريكايي قرار بود آن شب در يك مسابقه نفس‌گير ملي برنده ميدان باشد ولي خبر نداشت كه اجل به او مهلت ورود به دايره طلايي را نخواهد داد. ازدحام جمعيت حاضر در استاديوم به حدي زياد بود كه دست‌اندركاران، بازيكنان را با استفاده از يك كابل از شيرواني استاديوم به وسط زمين مي‌‌فرستادند در آن شب هم اوون هارت در حال پايين آمدن با كابل بود كه از ارتفاع 23 متري به پايين سقوط كرد و جان خود را از دست داد.(1999}

 

 

 

 

دخترک فال فروش

آینده را میفروخت ٬ با دستانی یخ زده و چکمه ای سبز که چون جزئی جدا نشدنی از زندگی اش سالها بود که پا به پای او در خیابان های خالی از شادی قدم مینهاد.
با چشمانی سیاه که هر روز به هزاران چشم خالی از عاطفه ملتماسانه خیره میماندند.
با دهانی که هرگز به لبخند گشوده نشده بود و از روی عادت فریاد میزد : فال حافظ ٬ فال حافظ
خسته از این دنیای شلوغ و خسته از آدمها٬  به خدایی فکر میکرد که میگفتند در همین نزدیکی هاست و می اندیشید ٬ به چه جرمی ٬ به چه گناهی لبخند را از او ربوده بودند؟
چگونه آن خدای مهربان و عادل این همه فقر و بدبختی و این روزگار و سرنوشت تیره را برای او مجاز میدانست؟
جرمش چه بود؟ دخترک فال فروش...

 

 

 

 

روابط اینترنتی

خیلی ناراحتم باید به خودم عادت بدم که به کسی عادت نکنم  می دونید خیلی سخته خیلی.

بچه محلای گلم  اتفاقا این آپ من هم در مورد روابط اینترنتی هست. این که باید چطوری با دوستای چتی و اینترنتیمون برخورد کنیم و اصلا ایا این روابط برای ما مفیده یا نه.

ببینید من نمی خوام مثل مادربزرگا نصیحتتون کنم یعنی اصلا در حدی نیستم که بخوام کسیو نصیحت کنم. مطمئنا همه ی شما چیزایی رو که می خوام بگم می دونید  ولی ما آدما گاهی لازم داریم چیزایی رو که خودمون می دونیم کسی یادمون بندازه چون فراموش می کنیم.

همه ی شما می دونید که حدود 6 یا 7 سالی میشه که اینترنت  تو ایران رونق پیدا کرده و هر روز افراد زیادی وارد اینترنت می شن  وبه سایت های مختلف سرک می کشن، تحقیق می کنن ،برای دوستان و بستگانشون ایمیل میدن، چت می کنن.  این بین هم دوستای اینترنتی زیادی پیدا می کنن و با اون ها  اشنا میشن ،چت می کنن، شماره موبایل و تلفن رد و بدل می کنن، ادرس میدن و..... گاهی مواقع این اشنایی ها و دوستی ها منجر به عشق های مجازی میشه . دختر و پسر هایی که تو  نت با هم اشنا میشن و چت می کنند و یه دل نه صد دل وابسته ی هم میشن. هر روز به نت میان تا خبر یا ایمیلی از عشق جدیدشون دریافت کنند . روز ها وهفته ها با عشق مجازیشون پشت کامپیوتر و توی نت سر می کنن  و از خونواده هاشون دور میشن تو فکر این هستند که ایا این رابطه و دوستی رو ادامه بدن یا نه یا مثلا امروز به عشق مجازیشون چی بگن؟ شماره بدن یانه و هزار جور فکر دیگه. ولی بعد از گذشت چند هفته وچند ماه یه دفعه متوجه میشن که دیگه از اون عشق مجازیشون خبری نیست نه ایمیلی نه افی نه...... همه چیز تموم میشه و میره به این راحتی .  در این بین  اون همه وقت و فکر ارزشمندی که صرف جواب دادن به ایمیل ها و اف ها بوده نمو د پیدا می کنه .

ببینید از نظر من افراد ی که وارد نت می شوند دو نوع هستند:

 دسته ی اول افرادی هستند که رابطه ها برای اون ها هیچ معنی نداره و فقط برای این که اوقات بیکاریشون رو پر کنن و حرفی زده باشن یا بخوان احساسات بقیه رو به بازی بگیرن وارد نت میشن و چت می کنن. براشون فرقی نداره چی تایپ می کنن اصلا طرف مقابلشون کیه.

 دسته ی دوم افرادی هستن که خیلی تحت تاثیر احساساتشون قرار می گیرن . خیلی زود به دیگران به خصوص جنس مخالفشون وابسته میشن  و همیشه منتظر دریافت ایمیل یا افی از عشق مجازیشون یعنی اونی که خیلی بهش عادت کردن هستند همیشه به اون فکر می کنند و بدون این که حتی یک بار هم اون رو دیده باشن به اون وابسته میشن و شب و روزشون رو با فکر عشق مجازیشون سر می کنن.

 به نظر شما  کدوم یکی از این رابطه ها درسته و به سود دو طرفه؟

به نظر من هیچ کدوم از این رابطه های اینترنتی به درد بخور نیستن . همیشه باید یه حد تعادلی واسه هر چیزی وجود داشته باشه توی رابطه ها و دوستی های اینترنتی هم همین طور.

مثلا تا حالا با خودتون فکر کردین که چقدر چرت و پرت توی این چت کردناتون رد و بدل می کنین؟ ما ها یاد گرفتیم که همیشه جنبه نادرست و بد یک قضیه رو نگاه کنیم.

وقتی هم که چت می کنیم هیچ سودی از این رابطه ی دو طرفه نمیبریم.

من نمی گم چت چیز بدیه چت نکنید ،نه، من می گم که به جای گفتن چرت و پرت هایی که همش وقت تلف کنه سعی کنید که  چیزی یاد بگیرید

به نظر شما بهتر نیست از همین الان و از همین حالا تصمیم بگیرید که از پدیده ی چت  و اینترنت فقط و فقط در جهت مناسب و درستش استفاده کنید و بیخودی وقتتون رو صرف ایمیل های بی مورد و چت هایی که شما رو از کار و زندگی دور می کنند و چیزی به اطلاعات شما اضافه نمی کنند نکنید؟!.

خب من دیگه خیلی پر حرفی کردم. ولی ازتون یه خواهش دارم و اونم اینه که هیچ وقت اسیر عشق های مجازی و اینترنتی نشین چون سر و ته نداره.

توی دنیای نت دروغ و نیرنگ و ریا زیاد هست حواستون حسابی جمع باشه.  

به حرفام فکر کنید

 

عشق از دیدگاه افراد مختلف

- عشق از ديد حاج آقا: استغفرالله باز از اين حرفهاي بي ناموسي زدي
 (جمله ي عاشقانه : خداوند همه ي جوانان را به راه راست هدايت كند )

 ـ عشق از ديد يك رياضيدان : عشق يعني دوست داشتن بدون فرمول
(جمله ي عاشقانه :  آه عزيزم به اندازه ي سطح زير منحني دوست دارم)

 ـ عشق از ديد بقال سر كوچه : والا دوره ي ما عشق .. نبود ننمون رفت و اين سكينه خانوم رو واسمون گرفت
 (جمله ي عاشقانه : سكينه شام چي داريم ...)

 ـ عشق از ديد اصغر كاردي (در زندان) : مرامتو عشقه ، عشقي
 ( جمله ي عاشقانه : چاقو خوردتيم لوتي)

ـ عشق از ديد يك دختر دانش آموز كمي بي غم : آه عزيزم كاش الان پيشم بودي، بغلم ميكردي ، سرمو ميزاشتي رو شونه هات ( جمله ي عاشقانه : دوست دارم عزيزم )

 ـ عشق از ديد مادر بزرگم : اين حرفهاي بد رو نزن ، راستي اين دختر اقدس خانوم خيلي دختر خانوم و با كمالاتيه ، تازه تحصيل كرده هم هست  (جمله ي عاشقانه : بريم خواستگاری)

ـ عشق از ديد ... (خودتون ميفهميد از ديد كي ) : عزيزم تو كه عاشقمي پس چرا هزينه ي عمل كردن دماغمو نميدي ... ، واسه ناهار بريم سورنتو، سالي با دوستش هم قراره بياد ، دوست سالي واسش يه ماتيز خريده ( به قول بعضي ها دوو منگل) تو حتي حاضر نيستي واسه من كه اين همه دوست دارم حتي يه پرايد بخري
(جمله ي عاشقانه : عزيزم گوشي سوني ميخوام و ... راستي دوست هم دارم)


ـ عشق از ديد كسي كه باراوله كه عاشق ميشه :عزيزم باور كن حتي يك لحضه بدون تو نميتونم زندگي كنم، تو واسم همه  دنيایی  ( جمله ي عاشقانه : فدات شم عزيزم خيلي خيلي دوست دارم )


 ـ عشق از ديد كسي كه بار اولش نيست : عزيزم خيلي دوست دارم ، باور كن به خاطر تو شبها با پاي برهنه ميخوابم
( جمله ي عاشقانه : آه عزيزم ديرم شده بايد برم )


ـ عشق از ديد يك راننده : "راديات عشق من از برايت جوش آمده" ،" باور نداري بر آمپرم بنگر"
 ( جمله ي عاشقانه : عزيزم دوست دارم... بو بو بوغ )


 ـ عشق از ديد بعضي ها : آه خدا يعني ميشه برم خواستگاريش ...
(جمله ي عاشقانه : يا شابدالعظيم 1000 تومن نذرت ميكنم برم خواستگاريش جواب رد نده )

 ـ عشق از ديد ارازل و اوباش : عشق .. سيخي چند ، برو بچه سوسول دلت خوشه ، خونه خالي نداري ...
( جمله ي عاشقانه : بوبوغ ... خانوم بيا بالا خوش ميگذره )

 ـ عشق از ديد كسي كه در عشق شكست خورده : عشق يعني كشك
( جمله ي عاشقانه : برو كشكتو بساب )

داستان طنز سیندرلا(نخونی از دستت رفته)

يکي بود ، دو تا نبود ، زير گنبد کبود که شايدم کبود نبود و آبي بود ، يه دختر خوشگل بي پدر مادر زندگي مي کرد. اسم اين دختر خوشگله سيندرلا بود که بلا نسبت دختراي امروزي، روم به ديوار روم به ديوار ، گلاب به روتون خيلي خوشگل بود .
سيندرلا با نامادريش که اسمش صغرا خانم بود و 2 تا خواهر ناتنياش که اسمشون زري و پري بود زندگي مي کرد . بيچاره سيندرلا از صبح که از خواب پا مي شد بايد کار مي کرد تا آخر شب .

. آخه صغرا خانم خيلي ظالم بود . همش مي گفت سيندرلا پارکت ها رو طي کشيدي؟ سيندرلا لوور دراپه ها رو گرد گيري کردي؟ سيندرلا ميلک شيک توت فرنگيه منو آماده کردي ؟ سيندرلا هم تو دلش مي گفت : اي بترکي ، ذليل مرده ي گامبو ، کارد بخوره به اون شکمت که 2 متر تو آفسايده ، و بلند مي گفت : بعله مامي صغي ( همون صغرا خانم خودمون ) . خلاصه الهي بميرم براي اين دختر خوشگله که بدبختيهاش يکي دو تا نبود . .... القصه ، يه روز پسر پادشاه که خاک بر سرش شده بود و خوشي زير دلش زده بود ، خر شد و تصميم گرفت که ازدواج کنه . رفت پيش مامانش و گفت مامان جونم ..... مامانش : بعله پسر دلبندم .... شاهزاده : من زن مي خوام ..... مامانش : تو غلط مي کني پسره ي گوش دراز ، نونت کمه ، آبت کمه ؟ ديگه زن گرفتنت چيه؟......... شاهزاده : مامان تو رو خدا ، دارم پير پسر مي شم ، دارم مثل غنچه ي گل پرپر مي شم .....مامانش در حالي که اشکش سرازير شده بود گفت : باشه قند عسلم ، شير و شکرم ، پسر گلم ، مي خواي با کي مزدوج شي؟ ....... شاهزاده : هنوز نمي دونم ولي مي دونم که از بي زني دارم مي ميرم ...... مامانش : من از فردا سراغ مي گيرم تا يه دختر نجيب و آفتاب مهتاب نديده و خوشگل مثل خودم برات پيدا کنم . خلاصه شاهزاده ديگه خواب و خوراک نداشت . همش منتظر بود تا مامانش يه دختر با کمالات و تحصيل کرده و امروزي براش گير بياره. يه روز مامانش گفت : کوچولوي عزيز مامان ، من تمام دختراي شهر رو دعوت کردم خونمون، از هر کدوم که خوشت اومد بگو تا با پس گردني برات بگيرمش ، شاهزاده گفت : چرا با پس گردني؟ مامانش گفت : الاغ ، چرا نمي فهمي ، براي اينکه مهريه بهش ندي، پس آخه تو کي مي خواي آدم بشي ؟ روز مهموني فرا رسيد ، سيندرلا و زري و پري هم دعوت شده بودند . زري و پري هزار ماشاالله ، هزار الله اکبر ، بزنم به تخته ، شده بودند مثل 2 تا بچه ميمون ، اما سيندرلا ، واي چي بگم براتون شده بود يه تيکه ماه ، اصلا" ماه کيلويي چنده ، شده بود ونوس شايدم ...( مگه من فضولم ، اصلا" به ما چه شبيه چي شده بود ) . صغرا خانم حسود چشم در اومده سيندرلا رو با خودش نبرد ، سيندرلا کنار شومينه نشست و قهوه ي تلخ نوشيد و آه کشيد و اشک ريخت . يهو ديد يه فرشته ي تپل مپل با 2 تا بال لنگه به لنگه ، با يه دماغ سلطنتي و چشماي لوچ جلوي روش ظاهر شد ....سيندرلا گفت : سلام....... فرشته : گيريم عليک . حالا آبغوره مي گيري واسه من ؟ ...... سيندرلا : نه واسه خودم مي گيرم .......فرشته : بيجا مي کني ، پاشو ببينم ، من اومدم که آرزوهات رو بر آورده کنم ، زود باش آرزو کن ...... سيندرلا : آرزو مي کنم که به مهمونيه شاهزاده برم ...... فرشته : خوب برو ، به درک ، کي جلوي راهتو گرفته دختره ي پررو ؟ راه بازه جاده درازه........ سيندرلا : چشم ميرم ، خداحافظ ...... فرشته : خداحافظ .... سيندرلا پا شد ، مي خواست راه بيفته . زنگ زد به آژانس ، ولي آژانس ماشين نداشت . زنگ زد به تاکسي تلفني ولي اونجا هم ماشين نبود . زنگ زد پيک موتوري گفت : آقا موتور داريد؟ يارو گفت : نه نداريم. سيندرلا نا اميد گوشي رو گذاشت و به فرشته گفت ؟ هي ميگي برو برو ، آخه من چه جوري برم؟ فرشته گفت : اي به خشکي شانس ، يه امشب مي خواستم استراحت کنم که نشد ، پاشوبيا ببينم چه مرگته !!!! بلاخره يه خاکي تو سرمون مي ريزيم . با هم رفتند تو انباري ، اونجا يدونه کدو حلوايي بود ، فرشته گفت بيا سوار اين شو برو ، سيندرلا گفت : اين بي کلاسه ، من آبروم مي ره اگه سوار اين بشم . فرشته گفت : خوب پس بيا سوار من شو !!! سيندرلا گفت : يه آناناس اونجاست فرشته جون ، به دردت مي خوره؟ .... فرشته : بعله مي خوره .....سيندرلا : پس مبارکه انشاالله . خلاصه فرشته چوب جادوگريش و رو هوا چرخوند و کوبيد فرق سر آناناس و گفت : يالا يالا تبديل شو به پرشيا. بيچاره آناناس که ضربه مغزي شده بود از ترسش تبديل شد به يه پرشياي نقره اي. فرشته به سيندرلا گفت : رانندگي بلدي؟ گواهينامه داري؟....... سيندرلا : نه ندارم ........ فرشته : بميري تو ، چرا نداري؟..... سيندرلا : شهرک آزمايش شلوغ بود نرفتم امتحان بدم...... فرشته : اي خاک بر اون سرت ، حالا مجبورم برات راننده استخدام کنم. فرشته با عصاش زد تو کله ي يه سوسک بدبخت که رو ديوار نشسته بودو داشت با افسوس به پرشيا نگاه مي کرد . سوسکه تبديل شد به يه پسر بدقيافه ، مثل پسراي امروزي . سيندرلا گفت : من با اين ته ديگ سوخته جايي نميرم.....فرشته : چرا نميري؟........ سيندرلا : آبروم مي ره....... فرشته : همينه که هست ، نمي تونم که رت باتلر رو برات بيارم ....... سيندرلا : پس حداقل به اين گاگول بگو يه ژل به موهاش بزنه . خلاصه گاگول ژل زد به موهاش و با هر بدبختي بود حرکت کردند به سمت خونه ي پادشاه.





وقتي رسيدند اونجا ديديند واي چه خبره !!!!!

شکيرا اومده بود اونجا داشت آواز مي خوند ، جنيفر لوپز داشت مخ پدر پادشاه رو تيليت مي کرد . زري و پري هم جوگير شده بودند و داشتند تکنو مي زدند . صغرا خانم هم داشت رو مخ اصغر آقا بقال راه مي رفت (آخه بي چاره صغرا خانم از بي شوهري کپک زده بود )

خلاصه تو اين هاگير واگير شاهزاده چشمش به سيندرلا افتاد و يه دل نه صد دل عاشقش شد . سيندرلا هم که ديد تنور داغه چسبوند و با عشوه به شاهزاده نگاه کرد و با ناز و ادا اطوار گفت : شاهزاده ي ملوسم منو مي گيري ؟....... شاهزاده : اول بگو شماره پات چنده ؟........ سيندرلا : 37 ....... شاهزاده در حالي که چشماش از خوشحالي برق مي زد گفت : آره مي گيرمت ، من هميشه آرزو داشتم شماره ي پاي زنم 37 باشه. خلاصه عزيزان من شاهزاده سيندرلا رو در آغوش کشيد و به مهمونا گفت : اي ملت هميشه آن لاين ، من و سيندرلا مي خواهيم با هم ازدواج کنيم ، به هيچ خري هم ربط نداره . همه گفتند مبارکه و بعد هم يک صدا خوندند : گل به سر عروس يالا ... داماد و ببوس يالا ... سيندرلا هم در کمال وقاحت شاهزاده رو بوسيد و قند تو دلش آب شد ( بعد هم مرض قند گرفت ) سپس با هم ازدواج کردند و سالهاي سال به کوريه چشم زري و پري و صغرا خانم ، به خوبي و خوشي در کنار هم زندگي کردند و شونصد تا بچه به دنيا آوردند.

اگه حرف بدی تو داستان بود عذز می خوام

سلام دوستای خوشگلم. خوبید؟ می گم امروز از ساعت ۱۱ تا ۶و ۳۰ دقیقه دانشگام. خیلی دعا کنید امتحان ویژوال دارم. در ضمن یکی از دوستان گفتند هدفت از این نوشته ها چیه؟ هدفم اینه که هر چی دوستای گلم می پسندند براشون بنویسم و یه موضوع خاص نداره . تو چی می پسندی دوست خوبم؟

من نویسنده ی رمان و تاکنون چندین مقام هم اوردم. امروز هم قسمتی از رمانم رو براتون گذاشتم. نظر فراموش نشه........وگرنه رشد نمی کنم هااسمش هست سرنوشت

نمی دونست کی زمانش می رسه که اونم مثل دو تا دوست قبلیش از خانواده اش جدا بشه و بره به دنیای بیرون . دیشب وقتی داشت باهاش حرف می زد قطرهای اشک از چشماش غلتید و ناپدید شد نمی تونست باور کنه که اونم اگه خودش نخواد از یارش جدا می شه و می ره تا شکم یکی دیگه رو سیر کنه. این کابوسی بود که نمی ذاشت اون یه شب رو راحت و اسوده بخوابه . هوا طوفانی بود باران به شدت می بارید حتی تصور نمی کرد که این قدر زود وقت رفتن رسیده باشه حتی فرصت خداحافظی هم نداشت . اون خیلی سریع تر و راحت تر از اونی که فکر کنی مرد گفته بود دنیای بیرون رو دوست نداره . فردا صبح توی بازار یکی فریاد می زد:

بیاین ماهی تازه دارم. همین دیشب گرفتم

چه طور بود خوشتون اوم؟راستی مامانم رفته تهران. و من اقای پدر تنها به سر می بریم می دونید که من تنها هستم و خواهران عزیزم همه به خانه بخت فرود امدند. دیروز نیاز خوشگله اومد و بهم فیزیک یاد داد. خیلی روز خوبی بود. برای اولین بار تونستیم وقتی پیش هم هستیم عین دو تا ادم درس بخونیم

چمدان های خسته ات را

باور نمی کنم که کار تمام شد!

من فقط به اتفاق فکر می کردم و

آمدنت

به معجزه می ماند در تاریکی زمین.

از انگشت هایت

از  بند بندانگشت هایت که مچاله می شوند در جیب

شعر می چکد و اضطراب.

تا چروک های این ملحفه را باز می کنم

 حرف بزن!

تا کار بعدِ

           بعدِ

              بعدیت شروع نشده است.

من به پایان می رسم از کوچ تو

با من از اغاز این مردن نگو

کاش میشد در تو گم شد این همه

کاش میشد تا همیشه با تو بود ...

کاش میشد کاش های زندگی

گم شوند پشت نقاب بندگی

کاش میشد کاش ها مهمان شوند

در میان غصه ها پنهان شوند ...

دارم دلی شکسته و موجی ز اشک و خون

با قایق شکسته به دریا نشسته ام

ای اسمان مخند به بخت سیاه من

خالم که روی چهره ی زیبا نشسته ام ...

تماشایی ترین تصویر دنیا میشوی گاهی

دلم می پاشد از هم بس که زیبا می شوی گاهی

حضور گاه گاهت بازی خورشید با ابر است

که پنهان میشوی گاهی و پیدا میشوی گاهی

به ما تا می رسی کج می کنی یکباره راهت را

ز نا چاریست  گر هم صحبت ما میشوی گاهی...

¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

هر شب وقتی تنها میشم حس می کنم پیش منی،

دوباره گریم می گیره انگار تو آغوش منی

روم نمیشه نگات کنم وقتی که اشک تو چشمامه،

با اینکه نیستی پیش من انگار دستات تو دستامه

بارون میباره و تو رو دوباره پیشم می بینم،

اشک تو چشام حلقه میشه دوباره تنها میشینم

قول بده وقتی تنها میشم بازم بیای کنار من،

شبای جمعه که میاد بیای سرِ مزارِ من

دوباره باز یاد چشات زمزمه ی نبودنم،

ببین که عاقبت چی شد قصه ی با تو بودنم

خاک سرِ مزارِ من نشونی از نبودنم ،

دستای نامردم شهر جنازه ام ربودنه

به زیر خاکمو هنوز نرفتی از یاد من ،

غصه نخور سیاه نپوش گریه نکن برای من

دیگه فقط آرزومه بارون بباره رو تنم ،

رو سنگ قبرم بنویس تنهاترین تنها منم

٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

من تو را به کسي هديه مي دهم که از من عاشق تر باشد و از من براي تو مهربان تر.
من تو را به کسي هديه مي دهم که صداي تو را از دور، در خشم، در مهرباني،
در دلتنگي، در خستگي، در هزار همهمه ي دنيا، يکه و تنها بشناسد.
من تو را به کسي هديه مي دهم که راز معصوميت گل مريم و تمام سخاوت هاي
عاشقانه اين دل معصوم دريايي را بداند؛ و ترنم دلپذير هر آهنگ، هر نجواي
کوچک، برايش يک خاطره باشد.
او بايد از نگاه سبز تو تشخيص بدهد که امروز هواي دلت آفتابي است؛ يا آن
دلي که من برايش مي ميرم، سرد و باراني است.
اي.... ،اي بهانه ي زنده بودنم؛ من تو را به کسي هديه مي دهم که قلبش بعد
از هزار بار ديدن تو، باز هم به ديوانگي و بي پروايي اولين نگاه من بتپد.
همان طور عاشق، همان طور مبهوت و مبهم...
تو را با دنيايي حسرت به او خواهم بخشيد؛
ولي آيا او از من عاشق تر و از من براي تو مهربان تر است؟آيا او بيشتر از
من براي تو گريسته است؟؟ نه... هرگز...هرگز
ولي، تو در عين ناباوري، او را برگزيدي...
مي دانم... من دير رسيدم...خيلي دير...خيلي...
يك بار ديگر بگذار بي ادعا اقرار كنم كه هر روز دلم برايت تنگ مي شود.
روزهايي که تو را نمي بينم، به آرزوهاي خفته ام مي انديشم، به فاصله بين
من و تو،...
هر روز به خود مي گويم کاش شيشه عمر غرورم را شکسته بودم
کاش به تو مي گفتم که عاشقانه دوستت دارم تا ابد...

***********************************

به ياد داشته باش هر وقت دلتنگ شدي به آسمان نگاه کن

 کسي هست که عاشقانه تو را مي نگرد 

 منتظر توست

 اشکهاي تو را پاک مي کند

و دستهايت را صميمانه مي فشارد

تو را دوست دارد

به ياد داشته باش هر وقت دلتنگ شدي به آسمان نگاه کن

و اگر باور داشته باشي مي بيني ستاره ها هم با تو حرف ميزنند

باور کن که با او هرگز تنها نيستي

 هرگز

فقط کافي است عاشقانه به آسمان نگاه کني

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

تو باعث شدی یه چیزو بفهمم

بفهمم عشق یعنی چی.....

بفهمم دل کجاست ........

بفهمم وقتی کسی عاشق میشه چه حالی داره ....

بفهمم درد عشق چیه ....

بفهمم که عاشق شدن یعنی مردن.......

حالا میدونم ...

عشق یعنی تشنگی

عشق یعنی نیاز

عشق یعنی التماس

عشق یعنی ارزو

عشق یعنی خواشتن و بدست نیاوردن

عشق یعنی دویدن ونرسیدن

عشق یعنی شکستن دل

فهمیدم عاشق کیه

عاشق یعنی دیوونه

عاشق یعنی یه کور که فقط یه نفرو میبینه

عاشق یعنی یه کر که فقط صدای یه نفرو میشنوه

عاشق یعنی کسی که شیشه عمرشو فقط داده دست یه نفر

عاشق یعنی

٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫

تقدیم به عشقم به خاطر تو سکوت را در شب،

                                        شب را در تاریکی دوست دارم

                         به خاطر تو قلب را در سینه و تو را در قلب دوست دارم

                           نمی گویم برایت میمیرم به خاطرت زندگی میکنم

                                        ......................................

               هر شب روشن که ماه دلربا خندد         ای عجب در چهره ی مهتاب میبینم تویی

             خواب نا آرام من آیینه ی تصویر توست          رو به هر سو مینهم میبینم تویی

                                             ........................................

                      ای ماه سپیده روشن شب      روشن چه کنی تو محفل ما

                     کین ماه که نازنین دلهاست      برد دل از غم و غم از دل ما

                                      ..........................................

            اگر در خواب میدیدم غم روز جدایی را          به دل هرگز نمیکردم خیال آشنایی را

                                     ............................................

             آنکه مرا از چشم تو انداخت بی تقصیر        چشم دارم که به این درد گرفتار شود      

                                     ............................................

             ز رغیب دیو سیرت به خدای خود پناهم       مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد خدا را

                                     ............................................

                    اگر آمد به جانم هر سه یک بار        غریبی و اسیری و غم یار

                    غریبی و اسیری چاره دارد             غم یار و غم یار و غم یار

                                     ...........................................

         دوباره با یار دیداری تازه گشتن

         غمها برون بردن و باز او را ترک گفتن

         وای بر من که

         وای بر من که چه قدر میترسم از این غم دلسوز جدایی ها

         ای خدا یعنی من

         باید پشیمان باشم از این آشنایی ها !!!

                                    ............................................

              روحی مشوشم که شبی بی خبر ز خویش

                                                         در دامن سکوت به تلخی گریستم

               نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها

                                                          دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم

                                     ..........................................

       تو میروی و من فقط نگاهت میکنم تعجب نکن چرا گریه نمیکنم بی تو .....،

        یک عمر فرصت برای گریستن دارم اما برای تماشای تو ......،

        همین یک لحظه باقی است و شاید همین یک لحظه

        اجازه ی زیستن در چشمان تو را داشته باشم.

                                   ............................................

              اگر دنیای ما دنیای سنگ است بدان سنگینی سنگ هم قشنگ است....

               اگر دنیای ما دنیای درد است بدان عاشق شدن از بهر رنج است....

              اگر عاشق شدن پس یک گناه است دل عاشق شکستن صد گناه است .

                                     ...........................................

                     آبی تر از آنم که بیرنگ بمیرم از شیشه نبودم که با سنگ بمیرم

                    من آمده بودم که تا مرز رسیدن همراه تو فرسنگ به فرسنگ بمیرم

                تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبم شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیرم

                                     ............................................

               یادمان باشد اگر شاخه گلی چیدیم وقت پرپر شدنش سوز و گدازی نکنیم

                 یادمان باشد سر سجاده ی عشق جز برای دل محجوب دعایی نکنیم

              یادمان باشد از امروز خطایی نکنیم گر چه در خود شکستیم صدایی نکنیم

                                     ...........................................

                       خیلی سخته که کسی رو دوست داشته باشی اما ندونه ...

               خیلی سخته که عزیز ترین کست ازت بخوا که فراموشش کنی ( آخه چرا )

                خیلی سخته که عشق را از نگاه کسی بخونی ، اما نتونه بهت بگه ...

                                     ............................................

               زمان !  به من آموخت که دست دادن معنی رفاقت نیست .....

               بوسیدن قول ماندن نیست ......

               و عشق ورزیدن ضمانت تنها نشدن نیست

                                            ...........................................

       عزیزم بدان که همیشه غمگین ترین لحظات را عزیز ترین کسانمان به ما هدیه میدهند

                                            ...........................................

           این حکم بدون شاه دل در دستم دل خسته شدم ولی هنوز هستم

                 من منتظرم بیا دلم را بردار تا عهد میان دل خود نشکستم

                                      .............................................

          یک روز عشقت رو دزدیدم و برای اینکه جای مطمئنی داشته باشه آن را در قلبم

           پنهان کردم . غافل از اینکه روزی برای پس گرفتن آن قلبم را خواهی شکست .

                                        ...........................................

            حضرت علی (ع) میفرماید: بیچاره ترین آدم کسی هست که دوستی ندارد

           و بیچاره تر از آن کسی هست که دوستی را که دارد به رایگان از دست بدهد.

                                          ...........................................

                           خدایا آنکه در تنهاترین تنهاییم تنهایم گذاشت خواهشی دارم

                                  تو در تنهاترین تنهاییش تنهای تنهایش نزار

                                          ........................................

                     گریان به کنج خلوت دل میبرم پناه آیا رسد به گوش خدا ناله های من:

                                             در خویش میگریزم و فریاد میزنم

                                         یار من به من برسان !  ای خدای من

٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

نميدونم ، همزبونم كه كدوم حرف تو رو آزرد             يا كدوم ترانه من تو رو مثل گلي پژمرد
نميدونم ، نميدونم كه چي گفتم تو شنيدي                   چه خطايي سر زد از من كه تو از من دل بريدي
اگه روزي تو نباشي ، بين ما راهي نباشه                نميدونم چي مي تونه كه برام مثل تو باشه
اگه روزي تو نباشي ، يا بري از من جدا شي            نميدونم تو مي توني عاشقي دوباره باشي
اين پرنده دل من ، نمي تونه پر بگيره                      تو رو مي خواد در كنارش بال و پر از سر بگيره
آخه حيف پر نگيره ، پشت ابرارو نبينه                    حيف اينجا تك و تنها تو قفس بي كسي بشينه

کسی را که خیلی دوست داری زود از دست میدی پیش از اونكه خوب نگاش کنی

پیش از اونكه تموم حرفهاتو بهش بگی

پیش از اونكه همه لبخندهاتو بهش نشون بدی

مثل پروانه ای زیبا بال میگیره و دور میشه

فکر میکردی میتونی تا آخرین روزی که زمین به دور خودش میچرخه

و

خورشید از پشت کو ه ها سرک میکشه در کنارش باشی

٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬

 اگرچه ساز تــو غزل، نــــــوا دگر نمي دهد
       به گوش جان ما ولي، دوصد ترانه مي دهد
       نواي عشق كجا شود؟ كه ساز تو جدا دهد
       دل از به جان كشيدنت، غزل بهانه مي دهد

می‌روم شاید كمی حال شما بهتر شود ...............می‌گذارم با خیالت روزگارم سر شود از چه می‌ترسی برو دیوانگی‌های مرا ............... آنچنان فریاد كن تا گوش عالم كر شود می‌روم دیگر نمی‌خواهم برای هیچ كس ............. حالت غمگین چشمانم ملال‌آور شود باید این بازنده‌ی هر بار – جان عاشقم – ............تا به كی بازیچه این دست بازیگر شود ماندنم بیهوده است امكان ندارد هیچ وقت ............ این منِ دیرینِ من یك آدم دیگر شود     بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست/ آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست  مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب/ در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست  آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد؟/ بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست  بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است/ مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست  باز می پرسمت از مساله دوری و عشق/ و سکوت تو جواب همه مساله هاست   ٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬ گفتی بمان می خواستم اما نمی شد ... گفتی بخند بغض گلویم وا نمی شد گفتم که میترسم من از سحر نگاهت ... گفتی نترس ای خوب من اما نمی شد می خواستم نا گفته هایم را بگویم ... یا بغض می آمد سراغم یا نمی شد گفتی که تا فردا خدا حافظ ولی آه ... آن شب نمی دانم چرا فردا نمی شد   ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

مرد ...>  بذار برات بگم گلم  ......بدون تو مرده دلم آرزوم و رو تن ماه........ نوشتم و منتظرم منتظر یه اتفاق .........حادثه ی عبور تو من موندم تو فاصله ها .....با حسرت حضور تو حالا با حسرت دلم.......یه دنیا دلتنگت شدم دل و به دریا زدم و  غرق موج دیبات شدم ساحل من تو بودی و تو خوابم هم نیومدی ببین چه ساده میمیرم .....تو حسرت تو لعنتی خواستم نری و بمونی و زخم شب و مرحم کنی تو رفتی و نموندی و تب منو بیشتر کنی خواستی منو دکم کنی ..... گفتی میخوای ترکم کنی از عشق تو میسوختم و تو میخواستی سردم کنی این عاشق بی قایق تو این دریای بی ساحل تو رویاهام میبینمت توی خیالهای نازت نگای تو  و صدای تو  اشکای من به یاد تو تو این دریای بی ساحل قصه ی عشق برای تو دختر....>حالا نگای تو  و صدای تو از خاطره هامو میگم این روزا آرزو شده حتی خواب منو دیدن دنبال چشمای منی میخوای چیو  پیدا کنی تو این دریای بی ساحل بی خودی پارو میزنی مرد....>موج نگات سخره ی دل.....شکسته قایق منو باز هم میخوام زنده کنم ....رویای با تو بودن و فرصت بده یه بار دیگه بیام پیشت ببینمت آرزوم قبل مردن یه بار دیگه ببوسمت به روم نیار که میدونم   هيچ وقت به تو نميرسم بدون شك تو رويايي آره منم يه كابوسم خاطرات و ورق بزن از تو نگاه سرد من به من بگو چرا آخه چي بود گناه من دختر.....>تقدير واسه شكستن ....ورق زد و منو ربود تو موندي و دريا وموج.....  تو دل اين شب كبود دستت بهم نميرسه ازت يه دنيا دور شدم فاصله شد يه كهكشون ...رفتم و آرزو شدم به آرزو فكر نكن تو اين شباي سوت و كور تو حسرت ديدار من تو موندي و يه راه دور فكرمو از ياد ببر ....دلخوش به بودنم نباش خاطره هات از ياد ميرن ... آروم آروم يواش يواش مرد....>خواهش دستاي نسيم شب و به صبح ميرسونه عاقبت من چي ميشه تو ندوني كي ميدونه آرزوهامو خط زدم ته ترانه رسيدم آخر قصه مون اينه تو نمياي من ميميرم من با توام هر جا که هستي حتي اگر با هم نباشيم حتي اگر يک لحظه يک روز با هم در اين عالم نباشيم ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

چه آتشی به دل زند کرشمه های نغمه اش
پیاله با خرابی اش چنین صفا نمی دهد
تمام هستی ام شود درخشش دو آینه
چه سود ضرب پلک او به من وفا نمی دهد...

دو آفتاب آتشین به زیر ابر پلک تو
عبث امید خامشی که آشنا نمی دهد
گرفته یار تازه را بغل به پا شود کنون
برون رود خدافظی ولی به ما نمی دهد

به دست یار بی وفا سه تار با وفای من
برو که این جهان غزل به بی نوا نمی دهد
چه سود التماس دل به زیر سرو قامتش؟
که آرزوی رفته را به من خدا نمی دهد....

---------------------------------------------------------

دوست دارم خنده باشم بر لبانت نقش گیرم دوست دارم عشق باشم در قلبت جایی بگیرم دوست دارم شمع باشم و به یاد تو بسوزم دوست دارم اشک باشم تا که در چشمت بریزم دوست دارم هر چه هستم هر چه باشم با تو باشم با تو باشم....       ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤ به من گفت اگر مرا دست داری قلبت رو از سینه بیرون بیاور و به من بده. من در آرزوی رسیدن به او قلبم را بیرون آوردم و روبرویش گرفتم اما او قلبم رو ندید و در دور دست ها به دنبال عاشقی دیوانه می گشت و نمی دانست که قلب من فقط برای او می تپد                                                     و دیوانه تر از من کسی نیست و عاشقتر از قلب من... ٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬  كردم تا         ٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫

53. دزد بر سر چاه
شخصي يك قوچ داشت، ريسماني به گردن آن بسته بود و دنبال خود مي‌كشيد. دزدي بر سر راه كمين كرد و در يك لحظه، ريسمان را از دست مرد ربود و گوسفند را دزديد و برد. صاحب قوچ، هاج و واج مانده بود. پس از آن، همه جا دنبال قوچ خود مي‌گشت، تا به سر چاهي رسيد، ديد مردي بر سر چاه نشسته و گريه مي‌كند و فرياد مي‌زند: اي داد! اي فرياد! بيچاره شدم بد بخت شدم. صاحب گوسفند پرسيد: چه شده كه چنين ناله مي‌كني ؟ مرد گفت : يك كيسة طلا داشتم در اين چاه افتاد. اگر بتواني آن را بيرون بياوري، 20% آن را به تو پاداش مي‌دهم. مرد با خود گفت: بيست سكه، قيمت ده قوچ است، اگر دزد قوچم را برد، اما روزي من بيشتر شد. لباسها را از تن در آورد و داخل چاه رفت. مردي كه بر سر چاه بود همان دزدي بود كه قوچ را برده بود. بلافاصله لباسهاي صاحب قوچ را برداشت و برد.
***
54. عاشق گردو باز
در روزگاران پيش عاشقي بود كه به وفاداري در عشق مشهور بود. مدتها در آرزوي رسيدن به يار گذرانده بود تا اينكه روزي معشوق به او گفت: امشب برايت لوبيا پخته‌ام. آهسته بيا و در فلان اتاق منتطرم بنشين تا بيايم. عاشق خدا را سپاس گفت و به شكر اين خبر خوش به فقيران نان و غذا داد. هنگام شب به آن حجره رفت و به اميد آمدن يار نشست. شب از نيمه گذشت و معشوق آمد. ديد كه جوان خوابش برده. مقداري از آستين جوان را پاره كرد به اين معني كه من به قو‎ْلَم وفا كردم. و چند گردو در جيب او گذاشت به اين معني كه تو هنوز كودك هستي، عاشقي براي تو زود است، هنوز بايد گردو بازي كني. آنگاه يار رفت. سحرگاه كه عاشق از خواب بيدار شد، ديد آستينش پاره است و داخل جيبش چند گردو پيدا كرد. با خود گفت: يار ما يكپارچه صداقت و وفاداري است، هر بلايي كه بر سر ما مي‌آيد از خود ماست.
***
55. پيرزن و آرايش صورت
پيرزني 90 ساله كه صورتش زرد و مانند سفرة كهنه پر چين و چروك بود. دندانهايش ريخته بود قدش مانند كمان خميده و حواسش از كار افتاده، اما با اين سستي و پيري ميل به شوهر و شهوت در دل داشت. و به شكار شوهر علاقة فراوان داشت. همسايه‌ها او را به عروسي دعوت كردند. پيرزن، جلو آيينه رفت تا صورت خود را آرايش كند، سرخاب بر رويش مي‌‌ماليد اما از بس صورتش چين و چروك داشت، صاف نمي‌شد. براي اينكه چين و چروك ها را صاف كند، نقش‌هاي زيباي وسط آيه‌ها و صفحات قرآن را مي‌بريد و بر صورتش مي‌چسباند و روي آن سرخاب مي‌ماليد. اما همينكه چادر بر سر مي‌گذاشت كه برود نقشها از صورتش باز مي‌شد و مي‌افتاد. باز دوباره آنها را مي‌چسباند. چندين بار چنين كرد و باز تذهيبهاي قرآن از صورتش كنده مي‌شد. ناراحت شد و شيطان را لعنت كرد. ناگهان شيطان در آيينه، پيش روي پيرزن ظاهر شد و گفت: اي فاحشة خشك ناشايست! من كه به حيله‌گري مشهور هستم در تمام عمرم چنين مكري به ذهنم خطور نكرده بود. چرا مرا لعنت مي‌كني تو خودت از صد ابليس مكارتري. تو ورقهاي قرآن را پاره پاره كردي تا صورت زشتت را زيبا كني. اما اين رنگ مصنوعي صورت تو را سرخ و با نشاط نكرد.
*مولوي با استفاده از اين داستان مي‌گويد: اي مردم دغلكار! تا كي سخنان خدا را به دروغ بر خود مي‌بنديد. دل خود را صاف كنيد تا اين سخنان بر دل شما بنشيند و دلهاتان را پر نشاط و زيبا كند.
***
56. خياط دزد
قصه‌گويي در شب، نيرنگهاي خياطان را نقل مي‌كرد كه چگونه از پارچه‌هاي مردم مي‌دزدند. عدة زيادي دور او جمع شده بودند و با جان و دل گوش مي‌دادند. نقال از پارچه دزدي بيرحمانة خياطان مي‌گفت. در اين زمان تركي از سرزمين مغولستان از اين سخنان به شدت عصباني شد و به نقال گفت: اي قصه‌گو در شهر شما كدام خياط در حيله‌گري از همه ماهرتر است؟ نقال گفت: در شهر ما خياطي است به نام "پورشش" كه در پارچه دزدي زبانزد همه است. ترك گفت: ولي او نمي‌تواند از من پارچه بدزدد. مردم گفتند : ماهرتر و زيركتر از تو هم فريب او را خورده‌اند. خيلي به عقل خودت مغرور نباش. ترك گفت: نمي‌تواند كلاه سر من بگذارد. حاضران گفتند مي‌تواند. ترك گفت: سر اسب عربي خودم شرط مي‌بندم كه اگر خياط بتواند از پارچة من بدزدد من اين اسب را به شما مي‌دهم ولي اگر نتواند من از شما يك اسب مي‌گيرم. ترك آن شب تا صبح از فكر و خيال خياط دزد خوابش نبرد. فردا صبح زود پارچة اطلسي برداشت و به دكان خياط رفت. با گرمي سلام كرد و استاد خياط با خوشرويي احوال او را پرسيد و چنان با محبت برخورد كرد كه دل ترك را به دست آورد. وقتي ترك بلبل‌زباني خياط را ديد پارچة اطلس استانبولي را پيش خياط گذاشت و گفت از اين پارچه براي من يك لباس جنگ بدوز، بالايش تنگ و پاينش گشاد باشد. خياط گفت: به روي چشم! صدبار ترا با جان و دل خدمت مي‌كنم. آنگاه پارچه را اندازه گرفت، در ضمن كار داستانهايي از اميران و از بخشش‌هاي آنان مي‌گفت. و با مهارت پارچه را قيچي مي‌زد. ترك از شنيدن داستانها خنده‌اش گرفت و چشم ريز بادامي او از خنده بسته مي‌شد. خياط پاره‌اي از پارچه را دزديد و زير رانش پنهان كرد. ترك از لذت افسانه، ادعاي خود را فراموش كرده بود. از خياط خواست كه باز هم لطيفه بگويد. خياط حيله‌گر لطيفة ديگري گفت و ترك از شدت خنده روي زمين افتاد. خياط تكة ديگري از پارچه را بريد و لاي شلوارش پنهان كرد. ترك براي بار سوم از خياط خواست كه بازهم لطيفه بگويد. باز خياط لطيفة خنده دارتري گفت و ترك را كاملاً شكارخود كرد و باز از پارچه بريد. بار چهارم ترك تقاضاي لطيفه كرد خياط گفت: بيچاره بس است، اگر يك لطيفة ديگر برايت بگويم قبايت خيلي تنگ مي‌شود. بيشتر از اين بر خود ستم مكن. اگر اندكي از كار من خبر داشتي به جاي خنده، گريه مي‌كردي. هم پارچه‌ات را از دست دادي هم اسبت را در شرط باختي.
***
57. خواب حلوا
روزي يك يهودي با يك نفر مسيحي و يك مسلمان همسفر شدند.در راه به كاروانسرايي رسيدند و شب را در آنجا ماندند. مردي براي ايشان مقداري نان گرم و حلوا آورد. يهودي و مسيحي آن شب غذا زياد خورده بودند ولي مسلمان گرسنه بود. آن دو گفتند ما سير هستيم. امشب صبر مي‌كنيم، غذا را فردا مي‌خوريم. مسلمان گفت: غذا را امشب بخوريم و صبر باشد براي فردا. مسيحي و يهودي گفتند هدف تو از اين فلسفه بافي اين است كه چون ما سيريم تو اين غذا را تنها بخوري. مسلمان گفت: پس بياييد تا آن را تقسيم كنيم هركس سهم خود را بخورد يا نگهدارد. آن دو گفتند اين ملك خداست و ما نبايد ملك خدا را تقسيم كنيم.مسلمان قبول كرد كه شب را صبر كنند و فردا صبح حلوا را بخورند. فردا كه از خواب بيدار شدند گفتند هر كدام خوابي كه ديشب ديده بگويد. هركس خوابش از همه بهتر باشد. اين حلوا را بخورد زيرا او از همه برتر است و جان او از همة جانها كاملتر است.
يهودي گفت: من در خواب ديدم كه حضرت موسي در راه به طرف من آمد و مرا با خود به كوه طور برد. بعد من و موسي و كوه طور تبديل به نور شديم. از اين نور، نوري ديگر روييد و ما هر سه در آن تابش ناپديد شديم. بعد ديدم كه كوه سه پاره شد يك پاره به دريا رفت و تمام دريا را شيرين كرد يك پاره به زمين فرو رفت و چشمه‌اي جوشيد كه همة دردهاي بيماران را درمان مي‌كند. پارة سوم در كنار كعبه افتاد و به كوه مقدس مسلمانان (عرفات) تبديل شد. من به هوش آمدم كوه برجا بود ولي زير پاي موسي مانند يخ آب مي‌شد.
مسيحي گفت: من خواب ديدم كه عيسي آمد و مرا به آسمان چهارم به خانة خورشيد برد. چيزهاي شگفتي ديدم كه در هيچ جاي جهان مانند ندارد. من از يهودي برترم چون خواب من در آسمان اتفاق افتاد و خواب او در زمين. مسلمان گفت: اما اي دوستان پيامبر من آمد و گفت برخيز كه همراه يهودي‌ات با موسي به كوه طور رفته و مسيحي هم با عيسي به آسمان چهارم. آن دو مرد با فضيلت به مقام عالي رسيدند ولي تو ساده دل و كودن در اينجا مانده‌اي. برخيز و حلوا را بخور. من هم ناچار دستور پيامبرم را اطاعت كردم و حلوا را خوردم. آيا شما از امر پيامبر خود سركشي مي‌كنيد؟ آنها گفتند نه در واقع خواب حقيقي را تو ديدة نه ما.
***
58. شتر گاو و قوچ و يك دسته علف
شتري با گاوي و قوچي در راهي مي‌رفتند. يك دسته علف شيرين و خوشمزه پيش راه آنها پيدا شد. قوچ گفت: اين علف خيلي ناچيز است. اگر آن را بين خود قسمت كنيم هيچ كدام سير نمي‌شويم. بهتر است كه توافق كنيم هركس كه عمر بيشتري دارد او علف را بخورد. زيرا احترام بزرگان واجب است. حالا هركدام تاريخ زندگي خود را مي‌گوييم هركس بزرگتر باشد علف را بخورد. اول قوچ شروع كرد و گفت: من با قوچي كه حضرت ابراهيم بجاي حضرت اسماعيل در مكه قرباني كرد در يك چراگاه بودم. گاو گفت: اما من از تو پيرترم، چون من جفت گاوي هستم كه حضرت آدم زمين را با آنها شخم مي‌زد. شتر كه به دروغهاي شاخدار اين دو دوست خود گوش مي‌داد، بدون سر و صدا سرش را پايين آورد و دستة علف را به دندان گرفت و سرش را بالا برد و در هوا شروع كرد به خوردن. دوستانش اعتراض كردند. او پس از اينكه علف را خورد گفت: من نيازي به گفتن تاريخ زندگي خود ندارم. از پيكر بزرگ و اين گردن دراز من چرا نمي‌فهميد كه من از شما بزرگترم. هر خردمندي اين را مي‌فهمد. اگر شما خردمند باشيد نيازي به ارائة اسناد و مدارك تاريخي نيست.
** *
59. صياد سبزپوش
پرنده‌اي گرسنه به مرغزاري رسيد. ديد مقداري دانه بر زمين ريخته و دامي پهن شده و صيادي كنار دام نشسته است. صياد براي اينكه پرندگان را فريب دهد خود را با شاخ و برگ درختها پوشيده بود. پرنده چرخي زد و آمد كنار دام نشست. از صياد پرسيد: اي سبزپوش! تو كيستي كه در ميان اين صحرا تنها نشسته‌اي؟ صياد گفت: من مردي راهب هستم از مردم بريده‌ام و از برگ و ساقة گياهان غذا مي‌خورم. پرنده گفت: در اسلام رهبانيت و جدايي از جامعه حرام است. چگونه تو رهبانيت و دوري از جامعه را انتخاب كرده‌اي؟ از رهبانيت به در آي و با مردم زندگي كن. صياد گفت: اين سخن تو حكم مطلق نيست؟ زيرا اِنزوايِ از مردم هرچه بد باشد از همنشيني با بدان بدتر نيست. سنگ و كلوخ بيابان تنهايند ولي به كسي زياني نمي‌رسانند و فريب هم نمي‌خورند. مردم يكديگر را فريب مي‌دهند. پرنده گفت: تو اشتباه فكر مي‌كني؟ اگر با مردم زندگي كني و بتواني خود را از بدي حفظ كني كار مهمي كرده‌اي و گرنه تنها در بيابان خوب بودن و پاك ماندن كار سختي نيست. صياد گفت: بله، اما چه كسي مي‌تواند بر بديهاي جامعه پيروز شود و فريب نخورد؟ براي اينكه پاك بماني بايد دوست و راهنماي خوبي داشته باشي. آيا در اين زمان چنين كسي پيدا مي‌شود؟ پرنده گفت: بايد قلبت پاك و درست باشد. راهنما لازم نيست. اگر تو درست و صادق باشي، مردم درست و صادق تو را پيدا مي‌كنند. بحث صياد و پرنده بالا گرفت و پرنده چون خيلي گرسنه بود يكسره به دانه‌ها نگاه مي‌كرد. از صياد پرسيد: اين دانه‌ها از توست؟ صياد گفت: نه، از يك كودك يتيم است. آنها را به من سپرده تا نگهداري كنم.حتماً مي‌داني كه خوردن مال يتيم در اسلام حرام است. پرنده، چون از گرسنگي طاقتش طاق شده بود گفت: من از گرسنگي دارم مي‌ميرم و در حال ناچاري و اضطرار، شريعت اجازه مي‌دهد كه به اندازة رفع گرسنگي از اين دانه‌ها بخورم. صياد گفت: اگر بخوري بايد پول آن را بدهي. صياد پرنده را فريب داد و پرنده كه از گرسنگي صبر و قرار نداشت، قبول كرد كه بخورد و پول دانه‌ها را بدهد. همينكه نزديك دانه‌ها آمد در دام افتاد و آه و ناله‌اش بلند شد.
***
60. دوستي موش و قورباغه
موشي و قورباغه‌اي در كنار جوي آبي باهم زندگي مي‌كردند. روزي موش به قورباغه گفت: اي دوست عزيز، دلم مي‌خواهد كه بيشتر از اين با تو همدم باشم و بيشتر با هم صحبت كنيم، ولي حيف كه تو بيشتر زندگي‌ات را توي آب مي‌گذراني و من نمي‌توانم با تو به داخل آب بيايم. قورباغه وقتي اصرار دوست خود را ديد قبول كرد كه نخي پيدا كنند و يك سر نخ را به پاي موش ببندند و سر ديگر را به پاي قورباغه تا وقتي كه بخواهند همديگر را ببينند نخ را بكشند و همديگر را با خبر كنند. روزي موش به كنار جوي آمد تا نخ را بكشد و قورباغه را براي ديدار دعوت كند، ناگهان كلاغي از بالا در يك چشم به هم زدن او را از زمين بلند كرد و به آسمان برد. قورباغه هم با نخي كه به پايش بسته شده بود از آب بيرون كشيده شد و ميان زمين و آسمان آويزان بود. وقتي مردم اين صحنه عجيب را ديدند با تعجب مي‌پرسيدند عجب كلاغ حيله‌گري! چگونه در آب رفته و قورباغه را شكار كرده و با نخ پاي موش را به پاي قورباغه بسته؟!! قورباغه كه ميان آسمان و زمين آويزان بود فرياد مي‌زد اين است سزاي دوستي با مردم نا اهل

دفتر پنجم

42. اشك رايگان
يك مرد عرب سگي داشت كه در حال مردن بود. او در ميان راه نشسته بود و براي سگ خود گريه مي‌كرد. گدايي از آنجا مي‌گذشت، از مرد عرب پرسيد: چرا گريه مي‌كني؟ عرب گفت: اين سگ وفادار من، پيش چشمم جان مي‌دهد. اين سگ روزها برايم شكار مي‌كرد و شب‌ها نگهبان من بود و دزدان را فراري مي‌داد. گدا پرسيد: بيماري سگ چيست؟ آيا زخم دارد؟ عرب گفت: نه از گرسنگي مي‌ميرد. گدا گفت: صبر كن، خداوند به صابران پاداش مي‌دهد.
گدا يك كيسة پر در دست مرد عرب ديد. پرسيد در اين كيسه چه داري؟ عرب گفت: نان و غذا براي خوردن. گدا گفت: چرا به سگ نمي‌دهي تا از مرگ نجات پيدا كند؟
عرب گفت: نان‌ها را از سگم بيشتر دوست دارم. براي نان و غذا بايد پول بدهم، ولي اشك مفت و مجاني است. براي سگم هر چه بخواهد گريه مي‌كنم. گدا گفت : خاك بر سر تو! اشك خون دل است و به قيمت غم به آب زلال تبديل شده، ارزش اشك از نان بيشتر است. نان از خاك است ولي اشك از خون دل.
***
43. پر زيبا دشمن طاووس
طاووسي در دشت پرهاي خود را مي‌كند و دور مي‌ريخت. دانشمندي از آنجا مي‌گذشت، از طاووس پرسيد : چرا پرهاي زيبايت را مي‌كني؟ چگونه دلت مي‌آيد كه اين لباس زيبا را بكني و به ميان خاك و گل بيندازي؟ پرهاي تو از بس زيباست مردم براي نشاني در ميان قرآن مي‌گذارند. يا با آن باد بزن درست مي‌كنند. چرا ناشكري مي‌كني؟
طاووس مدتي گريه كرد و سپس به آن دانشمند گفت: تو فريب رنگ و بوي ظاهر را مي‌خوري. آيا نمي‌بيني كه به خاطر همين بال و پر زيبا، چه رنجي مي‌برم؟ هر روز صد بلا و درد از هرطرف به من مي‌رسد. شكارچيان بي رحم براي من همه جا دام مي‌گذارند. تير اندازان براي بال و پر من به سوي من تير مي‌اندازند. من نمي‌توانم با آنها جنگ كنم پس بهتر است كه خود را زشت و بد شكل كنم تا دست از من بر دارند و در كوه و دشت آزاد باشم. اين زيبايي، وسيلة غرور و تكبر است. خودپسندي و غرور بلاهاي بسيار مي‌آورد. پر زيبا دشمن من است. زيبايان نمي‌توانند خود را بپوشانند. زيبايي نور است و پنهان نمي‌ماند. من نمي‌توانم زيبايي خود را پنهان كنم، بهتر است آن را از خود دور كنم.
***
44. آهو در طويله خران
صيادي، يك آهوي زيبا را شكار كرد واو را به طويلة خران انداخت. در آن طويله، گاو و خر بسيار بود. آهو از ترس و وحشت به اين طرف و آن طرف مي‌گريخت. هنگام شب مرد صياد، كاه خشك جلو خران ريخت تا بخورند. گاوان و خران از شدت گرسنگي كاه را مانند شكر مي‌خوردند. آهو، رم مي‌كرد و از اين سو به آن سو مي‌گريخت، گرد و غبار كاه او را آزار مي‌داد. چندين روز آهوي زيباي خوشبو در طويلة خران شكنجه مي‌شد. مانند ماهي كه از آب بيرون بيفتد و در خشكي در حال جان دادن باشد. روزي يكي از خران با تمسخر به دوستانش گفت: اي دوستان! اين امير وحشي، اخلاق و عادت پادشاهان را دارد، ساكت باشيد. خر ديگري گفت: اين آهو از اين رميدن‌ها و جستن‌ها، گوهري به دست آورده و ارزان نمي‌فروشد. ديگري گفت: اي آهو تو با اين نازكي و ظرافت بايد بروي بر تخت پادشاه بنشيني. خري ديگر كه خيلي كاه خورده بود با اشارة سر، آهو را دعوت به خوردن كرد. آهو گفت كه دوست ندارم. خر گفت: مي‌دانم كه ناز مي‌كني و ننگ داري كه از اين غذا بخوري.
آهو گفت: اي الاغ! اين غذا شايستة توست. من پيش از اين‌كه به اين طويلة تاريك و بد بو بيايم در باغ و صحرا بودم، در كنار آب‌هاي زلال و باغ‌هاي زيبا، اگرچه از بد روزگار در اينجا گرفتار شده‌ام اما اخلاق و خوي پاك من از بين نرفته است. اگر من به ظاهر گدا شوم اما گدا صفت نمي شوم. من لاله سنبل و گل خورده‌ام. خر گفت: هرچه مي‌تواني لاف بزن. در جايي كه تو را نمي‌شناسند مي‌تواني دروغ زياد بگويي. آهو گفت : من لاف نمي‌زنم. بوي زيباي مشك در ناف من گواهي مي‌دهد كه من راست مي‌گويم. اما شما خران نمي‌توانيد اين بوي خوش را بشنويد، چون در اين طويله با بوي بد عادت كرده ايد.
***
45. پوستين كهنه در دربار
اياز، غلام شاه محمود غزنوي (پادشاه ايران) در آغاز چوپان بود. وقتي در دربار سلطان محمود به مقام و منصب دولتي رسيد، چارق و پوستين دوران فقر و غلامي خود را به ديوار اتاقش آويزان كرده بود و هر روز صبح اول به آن اتاق مي‌رفت و به آنها نگاه مي‌كرد و از بدبختي و فقر خود ياد مي‌‌آورد و سپس به دربار مي‌رفت. او قفل سنگيني بر در اتاق مي‌بست. درباريان حسود كه به او بدبين بودند خيال كردند كه اياز در اين اتاق گنج و پول پنهان كرده و به هيچ كس نشان نمي‌دهد. به شاه خبر دادند كه اياز طلاهاي دربار را در اتاقي براي خودش جمع و پنهان مي‌كند. سلطان مي‌دانست كه اياز مرد وفادار و درستكاري است. اما گفت: وقتي اياز در اتاقش نباشد برويد و همه طلاها و پولها را براي خود برداريد.
نيمه شب، سي نفر با مشعل‌هاي روشن در دست به اتاق اياز رفتند. با شتاب و حرص قفل را شكستند و وارد اتاق شدند. اما هرچه گشتند چيزي نيافتند. فقط يك جفت چارق كهنه و يك دست لباس پاره آنجا از ديوار آويزان بود. آنها خيلي ترسيدند، چون پيش سلطان دروغزده مي‌شدند.
وقتي پيش شاه آمدند شاه گفت: چرا دست خالي آمديد؟ گنجها كجاست؟ آنها سرهاي خود را پايين انداختند و معذرت خواهي كردند.سلطان گفت: من اياز را خوب مي‌شناسم او مرد راست و درستي است. آن چارق و پوستين كهنه را هر روز نگاه مي‌كند تا به مقام خود مغرور نشود. و گذشته اش را هميشه به ياد بياورد.
***
46. روز با چراغ گرد شهر
راهبي چراغ به دست داشت و در روز روشن در كوچه ها و خيابانهاي شهر دنبال چيزي مي‌گشت. كسي از او پرسيد: با اين دقت و جديت دنبال چه مي‌گردي، چرا در روز روشن چراغ به دست گرفته‌اي؟
راهب گفت: دنبال آدم مي‌گردم. مرد گفت اين كوچه و بازار پر از آدم است. گفت: بله، ولي من دنبال كسي مي‌گردم كه از روح خدايي زنده باشد. انساني كه در هنگام خشم و حرص و شهوت خود را آرام نگهدارد. من دنبال چنين آدمي مي‌گردم. مرد گفت: دنيال چيزي مي‌گردي كه يافت نمي‌شود.
"ديروز شيخ با چراغ در شهر مي‌گشت و مي‌گفت من از شيطان‌ها وحيوانات خسته شده‌ام آرزوي ديدن انسان دارم. به او گفتند: ما جسته‌ايم يافت نمي‌شود، گفت دنبال همان چيزي كه پيدا نمي‌شود هستم و آرزوي همان را دارم.
***
47. ليلي و مجنون
مجنون در عشق ليلي مي‌سوخت. دوستان و آشنايان نادان او كه از عشق چيزي نمي‌دانستند گفتند ليلي خيلي زيبا نيست. در شهر ما دختران زيباتر از و زيادند، دختراني مانند ماه، تو چرا اينقدر ناز ليلي را مي‌كشي؟ بيا و از اين دختران زيبا يكي را انتخاب كن. مجنون گفت: صورت و بدن ليلي مانند كوزه است، من از اين كوزه شراب زيبايي مي‌نوشم. خدا از اين صورت به من شراب مست كنندة زيبايي مي‌دهد.شما به ظاهر كوزة دل نگاه مي‌كنيد. كوزه مهم نيست، شراب كوزه مهم است كه مست كننده است. خداوند از كوزة ليلي به شما سركه داد، اما به من شراب داد. شما عاشق نيستيد. خداوند از يك كوزه به يكي زهر مي‌دهد به ديگري شراب و عسل. شما كوزة صورت را مي‌بينيد و آن شراب ناب با چشم ناپاك شما ديده نمي‌شود. مانند دريا كه براي مرغ‌ آبي مثل خانه است اما براي كلاغ باعث مرگ و نابودي است.
***
48. گوشت و گربه
مردي زن فريبكار و حيله‌گري داشت. مرد هرچه مي‌خريد و به خانه مي‌آورد، زن آن را مي‌خورد يا خراب مي‌كرد. مرد كاري نمي‌توانست بكند. روزي مهمان داشتند مرد دو كيلو گوشت خريد و به خانه آورد. زن پنهاني گوشتها را كباب كرد و با شراب خورد. مهمانان آمدند. مرد به زن گفت: گوشتها را كباب كن و براي مهمانها بياور. زن گفت: گربه خورد، گوشتي نيست. برو دوباره بخر. مرد به نوكرش گفت: آهاي غلام! برو ترازو را بياور تا گربه را وزن كنم و ببينم وزنش چقدر است. گربه را كشيد، دو كيلو بود. مرد به زن گفت: خانم محترم! گوشتها دو كيلو بود گربه هم دو كيلو است. اگر اين گربه است پس گوشت ها كو؟ اگر اين گوشت است پس گربه كجاست؟
***
49. باغ خدا، دست خدا، چوب خدا
مردي در يك باغ درخت خرما را با شدت ‌تكان مي‌داد و بر زمين مي‌ريخت. صاحب باغ آمد و گفت اي مرد احمق! چرا اين كار را مي‌كني؟ دزد گفت: چه اشكالي دارد؟ بندة خدا از باغ خدا خرمايي را بخورد و ببرد كه خدا به او روزي كرده است. چرا بر سفرة گستردة نعمتهاي خداوند حسادت مي‌كني؟ صاحب باغ به غلامش گفت: آهاي غلام! آن طناب را بياور تا جواب اين مردك را بدهم. آنگاه دزد را گرفتند و محكم بر درخت بستند و با چوب بر ساق پا و پشت او مي‌زد. دزد فرياد برآورد، از خدا شرم كن. چرا مي‌زني؟ مرا مي‌كشي. صاحب باغ گفت: اين بندة خدا با چوب خدا در باغ خدا بر پشت خدا مي‌زند. من اراده‌اي ندارم كار، كار خداست. دزد كه به جبر اعتقاد داشت گفت: من اعتقاد به جبر را ترك كردم تو راست مي‌گويي اي مرد بزرگوار نزن. برجهان جبر حاكم نيست بلكه اختيار است اختيار است اختيار.
***
50. جزيرة سبز و گاو غمگين
جزيرة سرسبز و پر علف است كه در آن گاوي خوش خوراك زندگي مي‌كند. هر روز از صبح تا شب علف صحرا را مي‌خورد و چاق و فربه مي‌شود. هنگام شب كه به استراحت مشغول است يكسره در غم فرداست.آيا فردا چيزي براي خوردن پيدا خواهم كرد؟ او از اين غصه تا صبح رنج مي‌برد و نمي‌خوابد و مثل موي لاغر و باريك مي‌شود. صبح صحرا سبز و خُرِّم است. علفها بلند شده و تا كمر گاو مي‌رسند. دوباره گاو با اشتها به چريدن مشغول مي‌شود و تا شب مي‌چرد و چاق و فربه مي‌شود. باز شبانگاه از ترس اينكه فردا علف براي خوردن پيدا مي‌كند يا نه؟ لاغر و باريك مي‌شود. ساليان سال است كه كار گاو همين است اما او هيچ وقت با خود فكر نكرده كه من سالهاست از اين علف‌‌زار مي‌خورم و علف هميشه هست و تمام نمي‌شود، پس چرا بايد غمناك باشم؟
*تفسير داستان: گاو، رمزِ نفسِ زياده طلبِ انسان است و صحرا هم اين دنياست. آدميزاد، بيقرار و ناآرام و بيمناك است
***
51. دستگيريِ خرها
مردي با ترس و رنگ و رويِ پريده به خانه‌اي پناه برد. صاحبخانه گفت: برادر از چه مي‌ترسي؟ چرا فرار مي‌كني؟ مردِ فراري جواب داد: مأموران بي‌رحم حكومت، خرهاي مردم را به زور مي‌گيرند و مي‌برند. صاحبخانه گفت: خرها را مي‌گيرند ولي تو چرا فرار مي‌كني؟ تو كه خر نيستي؟ مردِ فراري گفت: مأموران احمق‌اند و چنان با جديت خر مي‌گيرند كه ممكن است مرا به جاي خر بگيرند و ببرند.
***
52. خواجة بخشنده و غلام وفادار
درويشي كه بسيار فقير بود و در زمستان لباس و غذا نداشت. هر روز در شهر هرات غلامان حاكم شهر را مي‌ديد كه جامه‌هاي زيبا و گران قيمت بر تن دارند و كمربندهاي ابريشمين بر كمر مي‌بندند. روزي با جسارت رو به آسمان كرد و گفت خدايا! بنده نوازي را از رئيس بخشندة شهر ما ياد بگير. ما هم بندة تو هستيم.
زمان گذشت و روزي شاه خواجه را دستگير كرد و دست و پايش را بست. مي‌خواست بيند طلاها را چه كرده است؟ هرچه از غلامان مي‌پرسيد آنها چيزي نمي‌گفتند. يك ماه غلامان را شكنجه كرد و مي‌گفت بگوييد خزانة طلا و پول حاكم كجاست؟ اگر نگوييد گلويتان را مي‌برم و زبانتان را از گلويتان بيرون مي‌كشم. اما غلامان شب و روز شكنجه را تحمل مي‌كردند و هيچ نمي‌گفتند. شاه آنها را پاره پاره كرد ولي هيچ يك لب به سخن باز نكردند و راز خواجه را فاش نكردند. شبي درويش در خواب صدايي شنيد كه مي‌گفت: اي مرد! بندگي و اطاعت را از اين غلامان ياد بگير.
***