من محتاج نگاه و لبخندی از روی عشقم . من محتاج زیبایی چشماتم تا وقتی نگام میکنه زیبایی خدا رو تو برقش ببینم . محتاج لبخند آسمونیتم تا وقتی لبای بهاریت مثل گل نیلوفر از هم باز میشه احساس کنم خونم داره گرم میشه . محتاج دستایی هستم که وقتی درد رو تو نگاهم میخونه و بی اختیار کمرم رو لمس میکنه بخدا قسم که درد یادم میره . دستایی که وقتی صورتمو لمس میکنه هر لحظه رو آتیش عشقم هیزم میریزه و من چقدر عاشق سوختن تو همین آتیشم . وقتی رو پرده سینما نگاه میکنم و حس میکنم داری یواشکی نگام میکنی دلم میخواد برگردم و بی اختیار لبم رو لبت بذارم و بگم گل من عاشقتم ...

در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم
عاشق نمی‌شوی که ببینی چه می‌کشم

با عقل آب عشق به یک جو نمی‌رود
بیچاره من که ساخته از آب و آتشم

دیشب سرم به بالش ناز وصال و باز
صبحست و سیل اشک به خون شسته بالشم

پروانه را شکایتی از جور شمع نیست
عمریست در هوای تو میسوزم و خوشم

خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست
شاهد شو ای شرار محبت که بی‌غشم

باور مکن که طعنه‌ی طوفان روزگار
جز در هوای زلف تو دارد مشوشم

سروی شدم به دولت آزادگی که سر
با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم

دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان
لب میگزد چو غنچه‌ی خندان که خامشم

هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب
ای آفتاب دلکش و ماه پری‌وشم

لب بر لبم بنه بنوازش دمی چونی
تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم

ساز صبا به ناله شبی گفت شهریار
این کار تست من همه جور تو می‌کشم

 

 

ني بودم و به دامن صحراي محبت بردميدم يادش بخير آن صبح دلكش كه بنفشة محجوب رعناي من چشم نازي به روي من گشود و تبسم دلنوازي نثار نگاه من كرد.

دايه نوشين‌ پستان ابر، آغوش ناز گهواره خاك و لالائي دل‌انگيز نسيم به تربيت ما دم همّت گماشتند تا قدّي كشيديم و از طراوت شباب شاهدي يكتا گشتيم.
سپيده دمي بود كه نسيمي از بوستان عشق بر ما گذاشت و از يك دم افسونكاري بنفشه را ساحري و ني را شاعري آموخت. براي نخستين بار بنفشة محجوبم را در آغوش و خود را مست و مدهوش يافتم. از آن پس پيوسته دم عشق با ماست. بنفشة محجوب نگهت جانفزا و من ترانه‌هاي عاشقانه خود را در آفاق سر مي‌دهم. ديگر از آن يكديگر هستیم. ـ حيات را دوست داریم و طبيعت را هم‌آهنگ نغمة آرزوي خود مي‌پنداریم. بنفشه هر روزم تار موئي هديه [مي]كند و ني دمساز كمر خدمتش را به ميان مي‌بندد ـ ترانه من همان است كه او را دل مي‌خواست و آنچه دل او مي‌خواهد من همان مي‌ سرایم ..و من دیوانه اش هستم مثل مجنون ..
 
 
                                                  ني محزون
امشب اي ماه به درد دل من تسكيني              آخر اي ماه تو همدرد من مسكيني
كاهش جان تو من دارم و من مي‌دانم               كه تو از دوري خورشيد چها مي‌بيني
تو هم اي باديه پيماي محبت چو من                 سر راحت ننهادي به سر باليني
هر شب از حسرت ماهي من و يكدامن اشگ     تو هم اي دامن مهتاب پر از پرويني
همه در چشمة مهتاب غم از دل شويند            امشب اي مه تو هم از طالع من غمگيني
من مگر طالع خود در تو توانم ديدن                   كه تام آينة بخت غبار آگيني
ني محزون مگر از تربت فرهاد دميد                  كه كند شكوه زهجران لب شيريني
كي بر اين كلبة طوفان‌زده سر خواهي زد          اي پرستو كه پيام‌آور فروديني
شهريارا اگر آئين محبت باشد                        جاودان زي كه به دنياي بهشت آئيني
                                             استاد شهریار