بانوی من! اینبار هم حق با شما بود
من پا به پای روسیاهی رفته بودم
این جاده ها را اشتباهی رفته بودم
من خوب بودم پیش از این یا بد ببخشید
بانوی من! شرمنده ام، باید ببخشید
من تاب دلتنگی باران را ندارم
من طاقت شب گریه هاتان را ندارم
من بی تو غیر از فصل پاییزی نبودم
بانوی من! من بی شما چیزی نبودم
سهم شما آبی ترین لبخندها بود
اصلا تمام آسمان سهم شما بود
حرف دل انگیزی نمی گویید بانو !
آخر چرا چیزی نمی گویید بانو؟
...............................................
..............................................
دلتنگی ام را از شماها می نویسم
ننوشته ام تا حال ، حالا می نویسم
این نامه هم مثل خودم اهل زمین است
این نامه را مثل شماها می نویسم
وقتی تو اینجا نیستی ، آیینه هم نیست
اصلا چرا این حرف ها را می نویسم ؟
انگار ابر تیره می خواهد ببارد
دلتنگی چشم تو را تا می نویسم
حرف شما بود این غزل حرف خودم نیست
نام شما را جای امضا می نویسم
.....................................................
.....................................................
انگار باید همصدای هم نباشیم
دلواپس آیینه های هم نباشیم
حق با نگاه روشن آیینه ها بود
بانوی من! این بار هم حق با شما بود
اگه میخواین که اسمتون بره جز’ پیوندام ، اسم منو لینک کنین و خبرم کنین از نظرات ، تا منم لینکتونو بزارم