رشته ای از جان او به جان تو بسته ست  !

 

دوستی


 
    دل من دير زمانی است كه می پندارد :

    « دوستی » نيز گلی است ؛

                   مثل نيلوفر و ناز ،

                         ساقه ترد ظريفی دارد .

   بی گمان سنگدل است آنكه روا می دارد

   جان اين ساقه نازك را

                          - دانسته-

                             بيازارد !

 

   در زمينی كه ضمير من و توست ،

   از نخستين ديدار ،

   هر سخن ، هر رفتار ،

  دانه هايی است كه می افشانيم .

   برگ و باری است كه می رويانيم

   آب و خورشيد و نسيمش « مهر » است

 

   گر بدانگونه كه بايست به بار آيد ،

   زندگی را به دل‌انگيزترين چهره بيارايد .

   آنچنان با تو در آميزد اين روح لطيف ،

   كه تمنای وجودت همه او باشد و بس .

   بی‌نيازت سازد ، از همه چيز و همه كس .

 

   زندگی ، گرمی دل های به هم پيوسته ست

   تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست .

 

   در ضميرت اگر اين گل ندميده است هنوز ،

   عطر جان‌پرور عشق

   گر به صحرای نهادت نوزيده است هنوز

   دانه ها را بايد از نو كاشت .

   آب و خورشيد و نسيمش را از مايه جان

                           خرج می بايد كرد .

                                        رنج می بايد برد .

   دوست می بايد داشت !

 

   با نگاهی كه در آن شوق برآرد فرياد

   با سلامی كه در آن نور ببارد لبخند

                            دست يكديگر را

   بفشاريم به مهر

   جام دل هامان را

                   مالامال از ياری ، غمخواری

   بسپاريم به هم

 

   بسراييم به آواز بلند :

   - شادی روی تو  !

                         ای ديده به ديدار تو شاد

   باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

   تازه ،

           عطر افشان

                      گلباران باد .

 
 
      >>فریدون مشیری<<

 

 

 

    دست غريقی به دست توست ، كه دريا

   در پي آن طعمه ، در تلاش و تكاپوست .

   دست غريقی به دست توست ، كه هر موج

      می زندش مشت ،

                 می كَندَش موي ،

                               می دَرَدش پوست  !

   هر چه توان در تو بوده ، برده به غارت ،

   هر چه رمق در تو بوده ، رفته به تاراج .

                                          می كُشدت درد ،

                             می كِشدت آب ،

   بر سر و روی تو تازيانه امواج !

 

   زور تو ناچيز و زور موج زياد است

   راه تو بسته ست و دست و پای تو خسته ست .

   دست تو از دست او جدا شدنی نيست

   رشته ای از جان او به جان تو بسته ست  !

 

   طرفه نبردی است ، نابرابر ، خونبار ،

   حمله موجت ميان ورطه كشانده ست .

   گاه ، يقين می كنی ، كه اينك ، تا مرگ ،

   فاصله ای جز يكی دو لحظه نمانده ست  !

 

 

   دير زمانی است ، اين غريق ، دريغا

   سخت فسرده ست و دل به مرگ سپرده ست

   در تو ، شگفتا  !  هنوز ، در دل گرداب

   ذره ای از گرمی اميد ، نمرده است !


                                                   >>فریدون مشیری<<

 

 

دراین روزگارآخر

روزگارزشتی وپلیدی

آن زمان که نیست پاکی

نیست زیبایی

من این روزگارراگویم

روزگاری که حق ظلم است

وظلم حق آدمها

روزگارسکوت

بایدنشست

مهربرلبهابست

نبایدگفت حقیقت را

وبوسه زدبردروغ

ناپاکی وسیاهی

ظلم ازدیوارهامی ریزد

فریادهاتاآسمان می رود

هیچ کس راآرامش نیست

یکرنگی نیست

این زمان حبس است وبس

روزگارآخرراگویم...

 

 

 

 

 

آوردندکه:درزمانهای کهن روبهی درفلان شهری پرازدودوآلایندهای شیمیایی بزیست ازقضای آمده وی از گذرگهی می گذست که زاغی زیباروی درنظرش پدیدارگشت،ناگاه دل به بندعشق دادروبه چون چاره سخت بدیدسربه کوه وبیابان بداد وکوههای بیستون بکندتاسرانجام زاغ رابدودادند.

حال چنین شدوزاغ رابدودادندتابه قصه ی این عاشق پایان دهندکه خوفناک گشته مگرنام وی درسطرخسرو وشیرین،شیرین وفرهادولیلی ومجنون مکتوب کنند.بعدازآن هفت شبانه روزبه شادمانی وعیش ونوش گذراندندوروبه وزاغ رادرحجله بیانداختند تادرکنارهم زیست کنند.چون جام شراب شادمانی پایان گرفت آن دوبه ماه عسل برفتند،پس از بازگشت حجره ای استیجاره ای گرفتندتاباقی عمردرآن به نیکو گذرانند.سالهابگذشت وزاغ وروبه درکنارهم به خوش گذراندندکه ناگه روبه باخوداندیشه کرد:شیوه ی نیاکان چنین نبدکه بازاغ هم نشینی وازروزگارپیشین دشمنی پدیدارگته حال که من چنین بکردم آن زمان یاسرم جایی خورده ویاچیزخورم کرده بودنداکنون که درشراب مستی نبودمی بایدالقصه ختم دهم که نتوان ازسخن مردم گذشتن.

درچاره درماندکه نظرش فکری نمایان گشت ونیکوبدیدکه نزدیک عیدالضحی(عیدقربان)است وتوان اجرایش شایسته تر باخود بگفت:روزضحی همه گوسپندی فربانی کنند پس به جای گوسپندمازنمان راقربانی کنیم که همهن اجرش بهتر وسنت دیرینه رابه جای آورده ایم

ودیگرروزبه زن بفرمود:ضحی نزدیک است ومابایدسنت رابه جای آورده وذبح کنیم بم پدرت رقعه ای نویس واحوال رابگوی تاخنجرکابلی فرستدوقربانی کنیم واگرنتوانستندی رقعه ای نویسی ایمیل فرست که کارآسانترتمام بشد

زن بدوگفت:چه می گویی روبی؟درحجره نانی نداریم تاباخامه سرکنیم آن وقت آقایمان بخواست گوسپندی قربانی کند تودانی بنزین چنددینارگشته است؟(این حکایت ماقبل ازسهمیه شدن بنزینه)

روبه ازجای بشدوپاسخ بداد:اگرچنین نکنیم پس مسلمانی به چه آیدحال که وقت تکلیف است این سخن میگویی؟

زاغ خموش ماند ورقعه ای به پدرنوشت واحوال رابگفت

نزدچاشت روبه خنجررابه دست گرفت وسوی زاغ برفت لمحه ای درکارخودماندمتحیروشکسته دل گفت:خدایاتوسرشت مرادانی وهم توان مرا

   به بادافره این گناهم مگیر                 تویی آفریننده ی ماه وتیر

روبه کارراتمام بکرد،هنوزساعتی نگذشته که ازنظمیه درسرای روبه بریختندوروبه رادستبندبه دست راهی نظمیه کردند

قاضی به روبه گفت:چراچونین بکردی وزاغ رابه ابدیت فرستادی؟روبه پاسخ بداد:زاغ رامن پست نکردم بلکه خودزعارتی درطبع وی موکدشده ودست به چنین کاری زده است

قاضی پرسید:ازبرای چه جان خودرابگرفت؟جواب داد:مدتی است که زاغ درحال خودسرگشته مانده وافسرده گشته است

قاضی بازبگفت:ازکجاباورکنیم که بسی باورپذیرنیست آیاشاهدی داری؟

روبه چون اطراف خودسخت بدیددرخوداندیشه کردکه چه کس راگواه خودقراردهدچنین پاسخ بداد:آری دمم

حاضران دادگاه انگشت به دهان به حیرت افتاده بودندکه روبه کامل کرد:ازقدیم گفته اندهرکس دروغ بگفت بلندترشود(البته درموردبینی گفته اند)شما چونین کنیدکه خط کشی بیاوریدودمم راقیاس کنید اگدروغ بگفتم درازترشودواگرراست هیچ تغییرنکندآنان فرمان بردند وبه حقانیت روبه امیدوارشدندوپسین وی راآزادبکردندتابه این پرونده پایان دهند

روبه که دیدراه چاره درگرفتارشدن همین بود بعدازآن به اولادوخاندان خودبیاموخت اگردرروزحادثه درچاره درماندیدگوییدشاهدمان دممان است که اگرچنین کنیدخیردنیاوآخرتتان در همین است.