اي خداوند !
تو كه به بني آدم كرامت بخشيده اي .
تو كه امامت خاص خويش را بر دوش آدم نهاده اي .
تو كه همه ي پيامبرانت را براي تعليم كتاب و تحقق عدالت مبعوث كرده اي.
تو كه عزت را از آن خود مي خواهي و از آن پيامبران خود و از آن انسان هايي كه ايمان دارند .
ما انسانيم
به تو و پيامبرانت ايمان داريم
آزادي و آگاهي و عدالت و عزت را از تو ميخواهيم ، ببخش كه سخت محتاجيم و درد ناكانه تر از همه وقت قرباني اسارت و جهل و ذلتيم .
اي خداوند !
به علماي ما مسئوليت و به عوام ما علم ، و به مومنان ما روشنايي و به روشنفكران ما ايمان و به متعصبين ما فهم و به فهميدگان ما تعصب ، و به زنان ما شعور و به مردان ما شرف و به پيران ما آگاهي و به جوانان ما اصالت ، و به اساتيد ما عقيده و به دانشجويان ما ... نيز عقيده و به خفتگان ، بيداري و به بيداران ما اراده و به مبلغان ما حقيقت و به دينداران ما دين و به نويسندگان ما تعهد وبه هنرمندان ما درد و به شاعران ما شعور و به ضعيفان ما نيرو ، و به محافظه كاران ما گستاخي و به نشستگان ما قيام ، و به راكدان ما تكان و به مردگان ما حيات ، و به كوران ما نگاه ، و به خاموشان ما فرياد و به مسلمانان ما قرآن و به شيعيان ما علي و به فرقه هاي ما وحدت و به حسودان ما شفا ، و به مردم ما خود آگاهي و به همه ي ملت ما ، همت تصميم و استعداد فداكاري و شايستگي نجات و عزت بخش .
((آمين))
باز هم در پرده ابهام زمان وامانده ام،هاله تنهایی وجودم را در بر گرفته ،در جستجوی نگاهی زندگی را باختم!
کاش نگاهم نگاهت را نمی دید،چرا که همان نگاه ،هیجان روح پرخروشم را تسکین دادو مرا نوازش کرد.
کاش نگاهم نگاهت را نمی دید،کاش....
هنوز به یاد تو هستم ،هنوز چون ستاره ای در شب تارم می درخشی،هنوز نمیدانی...
هنوز نمیدانی که آن شب تار ،چه سراسیمه و بی قراربرای دیدنت تا به کجا یک نفس دویدم،دویدم،اما هرگز نرسیدم.
هرگز...
باز هم در پرده ابهام زمان وامانده ام،هاله تنهایی وجودم را در بر گرفته ،در جستجوی نگاهی زندگی را باختم!
کاش نگاهم نگاهت را نمی دید،چرا که همان نگاه ،هیجان روح پرخروشم را تسکین دادو مرا نوازش کرد.
کاش نگاهم نگاهت را نمی دید،کاش....
هنوز به یاد تو هستم ،هنوز چون ستاره ای در شب تارم می درخشی،هنوز نمیدانی...
هنوز نمیدانی که آن شب تار ،چه سراسیمه و بی قراربرای دیدنت تا به کجا یک نفس دویدم،دویدم،اما هرگز نرسیدم.
هرگز...
يك بار خواب ديدن تو... به تمام عمر مي‌ارزد پس نگو... نگو که روياي دور از
دسترس، خوش نيست... قبول ندارم گرچه به ظاهر جسم خسته است،
ولي دل دريايست... تاب و توانش بيش از اينهاست. دوستت دارم و تاوان آن
هرچه باشد، باشد...
من نا خواسته وارد زندگي تو شدم و آرامش بكر تو را بهم زدم و از آن غم انگيز تر معصوميت ذلال تو را لكه دار نمودم .
گناه تو ((نگاه تو)) بود . چشماني كه به دو نگين درخشان ، دو ستاره ي فروزان مي ماند.
من ذره، ذره در پناه نور آن ستارگان جوانه زدم ، جان گرفتم و روييدم.
رعشه در چشمه نمي افتاد / اگر از فتنه ي دستي ، سنگي در دل آرامش / آشوب نمي انگيخت / ناسزا را كه سزاست ؟ / سنگ مي گويد دست / دست مي گويد سنگ /و توخود مي داني ناسزا را كه سزاست .
من بي گناهم ، گناهم رويش است ، جرمم اشتياق و خطايم وابستگي ، اگر تابش تو نباشد من مي ميرم .
/خوب من مرا به خاطره نه ، به خاطر بسپار/
لبها براي چه هستند ؟
- لبخند .
- چشمها براي چه ؟
- زيارت.
- دل براي چيست ؟
- نهانداشت رازها .
- حالا بگو چرا تولد؟
- تا خدا را تاماشا كنيم .
- وچرا مرگ؟
- تا خود را نزديك ببينيم .
- تو ميداني چرا بعضي از انسانها مرگ ندارند ؟
- آنها پرواز ميدانند .
- آخرين سوال : تو ،پرواز ميداني .
- آري .
- ولي من در كناره يا بر شانه هاي تو بالي نمي بينم .
- حق با شماست من بالي ندارم . نه بر شانه ها و نه در كناره هايم
- پس چگونه به آسمان پرواز مي كني؟
- من به آسمان پرواز نمي كنم .
- چه شوخي غريبي ، نكند به خاك ... يا به ريسمان؟ اصلا مي تواني نشان بدهي كه چگونه پرواز مي كني ؟
- مگر وقت نماز شده است ؟
اگه میخواین که اسمتون بره جز’ پیوندام ، اسم منو لینک کنین و خبرم کنین از نظرات ، تا منم لینکتونو بزارم