قاطي

فرمود:اندر فواید فصل زمستان همین را کافی باشد که زنان خود را از گزند سرما حفظ نمایند و دیگر از بی حجابی های فصل گرما خبری نیست.و در ادامه فرمود: آنها خود را از گزند سرما حفظ می کنند حال آنکه ندانند گزند نگاه نامحرمان و بیمار دلال هزاران هزار بار بیشتر از گزند سرما و برف و بوران می باشد.

خواجه را گفتند:ای خواجه بدترین حادثه در نزد تو چه می باشد؟

فرمود:آنکه مشغول زدن سایه چشم به چشمانت باشی از قضا سایه به داخل چشمان تو برود و دیده بگشایی ببینی قرنیه ی چشمت اکلیلی شده و برق می زند.

به خواجه گفتند:ای خواجه نامردی ترین حادثه در نزد تو چه می باشد؟

فرمود:یه ویروس پدر و مادر دار به جان کامپیوترت بیفتد و همه ی اطلاعاتت را اعم از آهنگ و تصاویر و نوشته هایت راخراب کند و دلت تا ته بسوزد و مجبور شوی ویندوز جدید نصب نمایی.

به خواجه گفتند: خوشایند ترین حادثه در نزد تو چه می باشد؟

فرمود:اینکه قبض موبایل این ماه مراعات قلب پدرم را بنماید.و کمی کمتر بیاید(از محلات است)

خیلی دوست دارم توی یه جایی به غیر از شهر زندگی کنم یه روستا و یا یه جای ییلاقی خوش آب و هوا

دور از شهر و محل زندگیم ...

یه خونه ی چوبی با حداقل امکانات برای زندگی ...

یه باغ و یه زمین کشاورزی و کوچیک که توش فقط به اندازه ی مصرف خودم میوه سبزیجات و می کاشتم

یه چند تا مرغ تا هر روز صبح تخم تازه بگذارن ...

یه گاو که هر روز صبح شیر تازه اش رو بدوشم ...

یه اسب قوی که هر جایی بخوام برم منو ببره ...

دوست دارم لباس هامو خودم با دست توی تشت چنگ بزنم نه اینکه ماشین لباس شویی برام بشوره !

ظرف هامو کنار حوض یا رودخانه بشورم نه اینکه ماشین ظرف شویی برام بشوره!

خونه ام رو با جارودستی جارو بزنم نه اینکه با ماشین جارو برقی خونه رو جارو کنم !

دوست دارم غذام رو روی هیزم درست کنم نه بوسیله ی اجاق گاز و ماکروفر و از اینجور چیزا !

دوست دارم نون سفره ام رو خودم توی تنور بپزم نه اینکه بخرم !

دوست دارم هوای سالم استشمام کنم نه هوای کثیف و شیمیایی شهر رو !

دوست دارم طبیعت همسایه ام باشه نه برج و ساختمان های بلند!

دوست دارم یه جایی باشم که فقط خودم خودم اونجا زندگی کنم من از این شلوغی شهر خسته شدم!

از سر و کله زدن با آدم هایی که هر کدوم اخلاق و خصوصیات خاصی دارن !

"درسته خیلی سخته اما کسالت آور نیست

درسته توانایی های زیادی می خواهد اما هدر رفتن استعدادها نیست."

***

حکایت دیگری از تو ورق خورده است که پله پله غرق گل شوی.

در مقطعی دیگر، جلوه مقدماتی عشق را می‏بینی و به سرسبزی‏ها آراسته می‏شوی.

بهاری نو خوش دمیده است که تو را از نفس‏های خویش برویاند.

قرار است پا به نهالستان آوازهای ماه بگذاری.

وقت آن رسیده است که خود را با آسمانی‏ترین روزها بسنجی و با توانستن برابر بدانی.

چیزی کم نداری در راه رسیدن به خواسته‏های درست.

کنجکاوی، در بساط نوجوانی‏ات یافت می‏شود؛ به شرطی که به موقع و به جا از آن بهره بگیری.

خنده‏های تو، در ذهن این دوران، سپرده می‏شود تا سال‏ها بعد، به بازخوانی خاطرات بنشینی.

بیا و نگاهت را تا باغ شادی ببر. روی پای خود بایست و نشاط‏آورترین ناحیه روزگار را تماشا کن.

بیا و به اشیای پیرامون خود رنگ معنویت بزن.

کارهایت را مطابق ثانیه‏های زلال آب‏ها تنظیم کن.

بوی بهشت را روی خلوت دل بگستران.

سفرهایی از این سال تا تولد لطیف باران، برای تو ترسیم شده است.

خنده‏های گلبرگ‏های نو، چقدر شبیه سجاده کوچک توأند که وقت نماز، همه جا را معطر می‏کند!

بلوغ تو آغازگر مسیر پر از مهر بندگی است.

همراه با قرآن از قصه‏های روشن مهتاب، جرعه جرعه بنوش.

بلوغ تو چقدر به جوانه‏های درخت می‏ماند که رو به پنجره می‏شکفند!

***

واقعا خوشحالم که این روز رو به همه ی شما نجوونای گل سرزمین ایران تبریک گفتم ... وامیدوارم که این دوره ی حساس از زندگیتون رو به بهترین وجه ممکن به اتمام برسونید ...

این روز رو به نوجوونایی که امسال سال اول نوجوونیشونه بد جور تبریک میگم

و همچنین

این روز رو به نوجوونایی که امسال سال آخر نوجوونی شون هست شدید تبریک میگم

اين روزا حال و هوات بهاريه
نوجووني فصل بي قراريه
دل تو يه چيزايي فهميده
داره دنيا رو نشونت ميده
گاهي بازيگوشي گاهي سر به زير
گاهي تو جمعي و گاهي گوشه گير
گاهي حس مي کني خيلي مي دوني
گاهي تو يه حس ساده مي موني
اينا لحظه هاي نوجوونيه
هم زمينيه هم آسمونيه
داري کم کم تو خودت پيدا ميشي
داري هم قد بزرگترا ميشي
از خودت مي پرسي من يعني چه
عشق و ايمان و وطن يعني چه
دوست داري حسي رو که داري بگي
نمي خواي حرفاي تکراري بگي
همينه حرفاي تازه مي زني
گاهي حرف بي اجازه مي زني
اينا لحظه هاي نوجوونيه
هم زمينيه هم آسمونيه 

به هر حال به من که خیلی خوش گذشت دوستتون دارم زیاد تا

خدا نگهدار