قاطي

همین که پیش هم باشیم

همین که فرصتی باشه

همین که گاهی چشمامون

تو چشم آسمون باشه

همین که گاهی دنیارو

با چشمای تو می بینم

همین که چشم براه تو

میون جاده می شینم

بازم حس میکنم زنده م

بازم حس می کنم هستم

بگو با بودنت دل رو

به کی غیر تو می بستم؟

همین که میشه یادت بود

تو روزایی که درگیرم

که گاهی ساده می خندم

گاهی سخت دلگیرم

همین احساس خوبی که

دلت سهم منو داره

همین که اتفاق عشق

 برای قلبم افتاده

بازم حس می کنم زنده م

بازم حس می کنم هستم

بگو با بودنت دل رو

به کی غیر تو می بستم؟

نمي دانم، اين روزها زياد به كار مي‌برمش. شايد من بازهم اشتباه كردم. هنوز وقتش نرسيده. وقت دل سپردن، اعتماد كردن، آرام بودن و به او فكر كردن.شايد هنوز اين لحظه‌ها را همين‌طوري بايد سپري كرد. بدون فكر به اينكه ...... اين روزها چند بار به اين موضوع فكر كردم كه شايد من خودخواهم. شايد نبايد او را زنداني كنم. كبوتر تا آزاد مي‌تواندبپرد، قشنگ است. وقتي به چيزي مي‌رسيم شايد ديگه برامون قشنگ نباشد. شايد محدوديت‌ها اذيتش بكنه....نمي‌دانم ..........................................................

شايد كبوتر هم فقط داشت از اينجا رد مي‌شد و من فقط بايد براش آب و دانه مي‌گذاشتم. همين كار را هم كردم. اما بيشتر را نبايد بخواهم. اما من تا كي مي‌توانم بخشنده باشم. اين روزها خالي تر از آني هستم كه بخواهم علت ها را توصيف كنم يا ............

مي دانيد، احساس مي‌كنم فرصت كمي مانده براي ابراز آن شادي‌هاي دروني كه مي‌توانست هر كبوتري را شاد كند و ديگر زماني براي بازگشت نيست. من هم مي‌خواهم كبوتري باشم كه در هيچ آسماني پرواز نكنم و بر هيچ زميني فرود نيايم. مي خواهم از اين غبار تيره بگذرم و ....................

مهربانم، من چقدر صبر دارم كه مي داني هيچ. در برابر عظمت تو من هيچم. و بي ثمر و بي توان و بي هيچ بال و پري براي پريدن و بي هيچ نغمه‌اي براي خواندن و بي هيچ گوشي براي شنيدن. بي‌شمار راه كه رفتم و بي‌حاصل بود و بي‌شمار بال و پري كه سپردم به كبوتران خسته‌اي كه هنوز روياي پرواز داشتند و پريدند و رفتند و حالا من در آرزوي فرصت‌هاي پروازي كه از دست داده‌ام و بال و پري كه ديگر ندارم، مانده‌ام. از تمام عمرم جز زماني كه صرف شادي ديگران كردم چيزي به خاطر ندارم..... امان از آنانكه مرا نمي‌شناسند و به قضاوتم مي‌روند و هيچ جز كودكي به ذهنشان نمي‌رسد. من نه توان آرام بودن در گوشه‌اي را دارم و نه توان گذشتن از كساني را كه دوستشان دارم. اما نمي دانم چرا هيچ كدام پس از گذشت اين همه سال و روز و لحظه، هنوز مرا نشناختند.من كنج خاموشي را مي‌خواهم كه درون آن از نور بيرون جدا باشم، نوري از درون خود مي‌خواهم كه از من جدا نشود، خاموش نشود،.........

مهربانم، صبر تو در تصور هيچ كس جاي نمي‌گيرد. بي‌شمار راه‌ها كه به تو ختم مي‌شود ولي تو را نمي‌بينيم. مهربانم، چشمي براي ديدن تو مي‌خواهم. خدايا تو درونم را مي‌داني، چه بگويم و چه نگويم. من قولم را شكستم. چگونه جبران كنم. احساس مي‌كنم كه شرمنده ترين و خجل‌ترين تا آخر دنيا منم. نمي‌توانم بگريزم از آنچه كه خودم را از آن منع مي‌كنم. نه صبر نه توان نه اميدي به ماندن. خدايا ...............

حتما برگ‌هاي پاييزي را ديديد، ساده و آرام، با باد از شاخه‌ها جدا مي‌شوند و پايين مي‌آيند. هيچ دو برگي را پيدا نمي‌كنيد كه حركت پايين آمدنشان مثل هم باشد. پس چرا آدمها فكر مي‌كنند كه بايد همه مثل هم باشند؟؟؟؟؟

امروز از آن روزهاي خوبي است كه من خرابش كردم. با بي‌حوصلگي، با  عجولي و با هزارتا نگراني بي‌خود. نمي‌دانم چرا تصميم كه مي‌گيرم، براي انجام آن انرژي ندارم. انگار همه انرژي را صرف تصميم‌گيري مي‌كنم. هنوز براي شناخت خودم راه زيادي بايد بروم كه الان كه به انتها فكر مي‌كنم، هياهوي نرسيدن در دلم مي‌افتد. آدمها به فكر گذراندن لحظه‌ها هستند. لحظه‌هايي كه بعضي‌هاشون خيلي قشنگند مثل دانه‌هاي برف و بعضي‌ها زشت مثل گرد و غبار. لحظه بعد چي مي‌شه؟؟؟ كسي نمي‌داند. من هم مي‌خواهم چند روزي به هيچ فكر نكنم، اما نميشه. انگار هميشه ذهنم بايد درگير باشه.....

فكرهاي بي‌نتيجه، راه‌هاي بي‌انتها، آسمان اما هميشه خوب. تابلوي زندگي من چقدر درهم است. شايد همه اينها مال اين باشد كه مي‌خواهم مثل دفعه‌هاي قبل، كبوتر را هم رها كنم. هميشه همين كار را مي‌كنم. كسي را كه دوست دارم يا فكر مي‌كنم مي‌توانم دوستش داشته‌ باشم، رها مي‌كنم. كه او انتخاب كند. او به نتيجه برسد و او باشد كه ........ مي‌رود....... نمي‌دانم چرا. شايد فكر مي‌كنم كساني را كه مي‌توانم دوست داشته باشم، اينقدر خوب هستند كه مبادا بودن با من اذيتشان كند. به جاي تلاش براي حفظ آنها رهايشان مي‌كنم كه خودشان انتخاب كنند و نتيجه هم كه مشخص. آنها مي‌روند و من هستم. من كار درستي مي‌كنم يا ......فكر مي‌‌كنم كسي را كه به اجبار نگاه داري، يك روز هم به اجبار بايد رهايش كني كه برود. اما چرا در اين دنياي به اين بزرگي و من كه مدت‌هاست از اين نوع چيزها نخواستم، يك دفعه يك كبوتر روي سقف خانه‌ام مي‌نشيند و من نمي‌دانم مي‌ماند يا مي‌رود...... نمي‌خواهم فكر كنم. از دل سپردن مي‌ترسم و از اينكه برود.......

مهربانم، راه‌هايم را تو به من بنما، كبوترم را به تو مي‌سپارم. مثل هميشه. هر چه تو كني بهترين است و من تلاش مي‌كنم كه راضي باشم و تو را راضي كنم. در حد بندگي‌ام بپذير. تو، تو را به من بشناس و خودم را.....